Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(นโยบายความเป็นส่วนตัว)
(ฉันยอมรับข้อตกลงการใช้งานของกูเกิล)
(ฉันยอมรับข้อตกลงและเงื่อนไขของเอทีแอนด์ที)
(ฉันยอมรับข้อตกลง...)
(ใช่ ฉันได้อ่านและยอมรับ...)
(ฉันยอมรับข้อตกลง...)
(ฉันยอมรับว่า...)
(ยอมรับและสร้างบัญชี)
(เข้าร่วมตอนนี้)
(สร้างบัญชีของฉัน)
(ส่ง)
(ยอมรับ)
(โลกความจริง...)
(คลินิก)
(ไงที่รัก! แอสพารากัสมื้อค่ำมั้ย)
(กลุ่มการแพทย์ นพ. เพโดฟุต)
(หยุด)
(โลกดิจิทัล)
(- เลือกผม - ลดครึ่งราคา)
(หยุดอาการคัน)
(ผักมื้อค่ำเหรอ)
(ฉันยอมรับ)
(หูด ขอบเล็บลอก ผิวแห้ง เชื้อรา พยาธิปากขอ)
(ครีมทาเท้า ลด 20%)
(แพทย์บนเว็บ)
(เบี้ยประกันสุขภาพเพิ่ม ดื่มจัด โรคเท้า)
(แพทย์บนเว็บ)
(หนึ่ง คุณยอมรับข้อตกลงต่อไปนี้:)
ทุกครั้งที่ผมใช้อินเทอร์เน็ต ข่ายเชื่อมโยงการสื่อสาร หรือแอปฯ
เรายอมรับข้อตกลง และเงื่อนไขการใช้งานที่ยาวมาก
แต่เรายอมรับอะไรไปกันแน่
พวกนาย! นายต้องช่วยฉันนะ
พวกคนของรัฐบาลที่แต่งตัวกึ่งทางการ พยายามลักพาตัวฉัน
- อะไรนะ - นั่นมันบ้า
พวกเขาบอกว่าเพราะฉัน ยอมรับข้อตกลงการใช้งานไอทูนส์
ข้อตกลงการใช้งาน ตอนอัพเดตครั้งล่าสุดว่ายังไงน่ะ
- ไม่รู้! ฉันไม่ได้อ่าน - นายไม่ได้อ่านเหรอ
ใครจะอ่านไอ้เงื่อนไขทั้งหมดนั่น ทุกทีที่มันเด้งขึ้นมา
ฉันอ่านนะ
คุณบอกได้ไหม... แอปเปิลบอกได้ไหม ว่ามีกี่คนที่อ่านมันจริงๆ
อ๋อ พวกเขาต้องบอกว่ายอมรับ
(ตัวแทนจากแอปเปิล)
เราไม่มีทางรู้แน่ได้ว่าพวกเขาอ่านไหม
เราพยายามทำให้มันเป็นภาษาธรรมดาที่สั้นมากๆ
ถ้าผมพยายามทำให้ข้อตกลงการใช้งาน...
(ลอว์เลอร์ นักออกแบบอักษร)
...ดูไม่เชื้อเชิญอยู่
ผมจะเลือกฟอนต์ที่เล็กที่สุด ฟอนต์ซานเซริฟ
แล้วจะจัดเรียงด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด เพราะสิ่งที่จะเกิดขึ้นตอนนั้น
ก็คือเราจะได้ตัวอักษรที่กลายเป็นพื้นผิว แทนที่จะเป็นคำและพื้นที่ว่าง
ไม่มีใครอ่านข้อตกลงและเงื่อนไขการใช้งาน ไม่มีใครในโลกอ่าน!
แม้แต่ทนายที่เขียนมัน ก็เขียนมันแบบนี้
คุณมาถึงเว็บไซต์หนึ่ง แล้วพวกเขาก็มีกฎ
ที่บรรยายอยู่ในข้อตกลงการใช้งาน แล้วพวกเขาก็มีนโยบายความเป็นส่วนตัว
และทันทีที่คุณเริ่มใช้บริการ
โดยสรุปแล้ว คุณก็ได้ยอมรับข้อตกลงการใช้งาน และนโยบายความเป็นส่วนตัวนั้น
ข้อตกลงและเงื่อนไขพวกนี้ที่เราลงชื่อยอมรับไป ใช้บังคับจริงหรือเปล่า
ใช้จริงสิ ผมคิดว่าถ้ามันไม่ใช้ เว็บจะพินาศเลยละ
(รองประธานมอซิลลา)
เป็นแบบนั้นถึงระดับที่เคยมีการตัดสินใจด้านสัญญา
พวกเขาตัดสินว่าข้อตกลงพวกนี้ใช้ได้จริง
และแนวคิดเรื่องนี้ก็ค่อนข้างใหม่
อย่างเช่นเราไม่เคยต้องเซ็นข้อตกลงการใช้งาน เพื่อใช้โทรศัพท์บ้านแบบเก่า
หรือเพื่อดูทีวี หรืออ่านหนังสือ
แต่ถ้าเราใช้สมาร์ทโฟน คินเดิล หรือถ้าเราดูฮูลู เราก็ต้องทำ
ไวโอเล็ต ลูก อย่าเซ็นอะไรนะ นี่มันอะไรกันน่ะ
- สัญญามาตรฐาน - อย่ามาพูดกับผมเรื่องสัญญา วองก้า
ผมเองก็ใช้มัน มันไว้สำหรับพวกหมูให้เขาตุ๋นเท่านั้น
ใช่ แต่คุณคงไม่รังเกียจ ที่ผมจะป้องกันตัวสักหน่อยนะ
อันที่จริง ถ้าเราจะอ่านทุกอย่าง ที่เราตกลงยอมรับ
มันจะต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนเต็มทุกๆ ปี
นั่นคือ 180 ชั่วโมงที่เราต้องใช้ไปทุกๆ ปี
และวอลล์สตรีทเจอร์นัลก็ระบุว่า ผู้บริโภคเสียเงิน 250,000 ล้านดอลลาร์ทุกปี
เนื่องจากสิ่งที่ซ่อนอยู่ในรายละเอียดข้อตกลง
นี่คือตัวอย่างจากข้อตกลงของลิงค์อิน
คุณให้สิทธิลิงค์อินแบบไม่เฉพาะตัว โดยไม่อาจเพิกถอน ใช้ได้ทั่วโลก โดยถาวร
โดยไม่จำกัด ส่งต่อได้ ให้ใบอนุญาตต่อได้ โดยถือว่าชำระค่าใช้สิทธิแล้วและไม่มีค่าใช้สิทธิ
ในการทำสำเนา ดัดแปลงจากต้นแบบ ปรับปรุง
แจกจ่าย เผยแพร่ ตัดทอน คงไว้ เพิ่มเติม ประมวลผล วิเคราะห์ ใช้งาน และ...
ดังนั้นลิงค์อินก็ยึดทุกอย่างไปตลอดกาลเลยก็ว่าได้
คุณจะได้พบภาษาแบบนี้ในกูเกิล พินเทเรสต์ เฟซบุ๊ก
เกือบทุกอย่างที่คนคิดว่าเป็นของฟรี
อินสตาแกรมกำลังพบว่ารูปภาพ มีค่ามากกว่าถ้อยคำอันกราดเกรี้ยวพันคำ
หลังจากทางบริษัทปรับปรุงข้อตกลงการใช้งาน
ให้บอกว่ามันมีสิทธิขายภาพที่โพสต์ขึ้นไป โดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทน
เพื่อใช้ในงานโฆษณา
และต่อให้คุณจ่ายเงิน บริษัทต่างๆ ก็สามารถทำให้คุณตกลงยอมรับ
อะไรก็ได้ที่พวกเขาพอใจ
ในปี 2009 บริษัทเกมสเตชั่นในสหราชอาณาจักร
ใส่ข้อความที่ลักไก่พอดูเข้าไปในข้อตกลง
พวกเขาไม่ได้เอาเงินหรือลูกคนแรกของคุณไป
แต่เป็นเวลาหนึ่งวันที่ข้อตกลงของพวกเขาระบุว่า
"เมื่อกดสั่งซื้อผ่านเว็บไซต์แห่งนี้
คุณตกลงมอบทางเลือกที่โอนถ่ายไม่ได้ ให้แก่เรา นับจากนี้และตลอดไป
ในการเป็นเจ้าของวิญญาณอมตะของคุณ"
สัญญานี้นำขึ้นเว็บอยู่เพียงวันเดียว
แต่ปรากฏว่าเกมสเตชั่นเก็บเกี่ยววิญญาณอมตะ ไปได้ 7,000 ดวง
แน่ละว่านี่เป็นมุกตลก แต่มันทำให้คุณนึกสงสัย
ว่าจะเป็นอย่างไรถ้ามีผลพวงร้ายแรงกว่านั้น
ที่อาจเกิดขึ้นจากการไม่อ่านข้อตกลงการใช้งาน
ถ้าโทรศัพท์ของคุณมาพร้อม ข้อตกลงการใช้งาน
บอกว่าถ้าใช้โทรศัพท์ รัฐบาลจะดักฟังคุณได้ นั่นมันจะบ้ามาก
แต่นั่นคือโลกแบบที่เราอยู่
โลกที่รัฐบาลอาจดักฟังเราได้
เพราะข้อตกลงการใช้งานงั้นหรือ
ถ้าเรามาดูข้อตกลงการใช้งานของไอโฟน ไม่มีการกล่าวถึงการดักฟัง
แต่ในนโยบายความเป็นส่วนตัวของเอทีแอนด์ที บอกว่าบริษัทสามารถใช้ข้อมูล
ในการสืบสวน ป้องกัน หรือดำเนินการ ที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมผิดกฎหมาย
ป้องกันงั้นหรือ
(หนึ่ง คุณยอมรับข้อตกลงต่อไปนี้ เอ. เราอาจใช้ข้อมูลส่วนตัวของคุณ)
ในปี 1994 พิซซ่าฮัทกลายเป็นเครือ ร้านอาหารใหญ่เครือแรกที่รับสั่งอาหารออนไลน์
จู่ๆ อินเทอร์เน็ตก็ต้องการวิธีที่จะจำว่า คุณคือใคร อยู่ที่ไหน
และคุณจะชำระเงินอย่างไร
คำถามของผมคือนี่มันบ้าอะไรวะ
- แบบว่าเขารู้ได้ไงว่าคุณเป็นใคร - ใช่
โอเค... คือมีสิ่งที่เรียกว่าคุกกี้อยู่
ถ้าคุณไปที่เว็บไซต์และซื้ออะไรบางอย่าง มันจะจำคุณไว้
จากนั้นก็สร้างโฆษณาสำหรับของอย่างอื่น ที่คุณอาจอยากซื้อ
งั้นมันก็เรียนรู้ข้อมูลเกี่ยวกับผมหรือ
ฟังดูเหมือนการละเมิดความเป็นส่วนตัว
เริ่มจากปลายทศวรรษ 90 นี้เอง
ที่บริษัทต่างๆ เริ่มเพิ่ม นโยบายความเป็นส่วนตัวเข้าไปเอง
เพื่ออธิบายว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับข้อมูลนี้
จากนั้น ในปี 2000 บริษัทออนไลน์ ชื่อทอยสมาร์ทล้มละลาย
แต่พวกเขาเกิดความคิดอย่างหนึ่ง
พวกเขาพยายามขายฐานข้อมูลผู้ใช้งาน 195,000 รายให้อีกบริษัท
นี่รวมถึงชื่อ ข้อมูลการเรียกเก็บเงิน ความชอบในการซื้อ และข้อมูลครอบครัว
ถึงแม้นโยบายความเป็นส่วนตัวของพวกเขา จะระบุว่าพวกเขาไม่มีวันแบ่งปันข้อมูล
ผู้คนรู้สึกว่าพวกเขาถูกหลอก
ผู้ออกกฎหมายบอกคุณครั้งแล้วครั้งเล่า
ว่าทุกครั้งที่พวกเขากลับไปเขตของตัวเอง
ผู้คนต่างบอกเขาว่าต้องการกฎหมาย ความเป็นส่วนตัวทางอินเทอร์เน็ต
พวกเขาต้องการความคุ้มครอง
ในช่วงต้นปี 2001 มีกฎหมายกว่าสิบฉบับ เสนอเข้าสภาคองเกรส
เพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวออนไลน์
(เจ็ดเดือนต่อมา)
การสังหารหมู่เหล่านี้
มีเจตนาให้ชาติเราตื่นกลัวจน เข้าสู่ความโกลาหลและล่าถอย
แต่พวกเขาล้มเหลว
การออกกฎหมายความเป็นส่วนตัวทั้งหมด ถูกยกเลิกหรือละทิ้ง
และแน่ละว่ารัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิก็เริ่มต้นขึ้น
กฎหมายนี้พิจารณาถึง ความเป็นจริงแบบใหม่และอันตราย
จากผู้ก่อการร้ายยุคใหม่
กฎหมายใหม่ที่ผมเซ็นวันนี้ จะอนุญาตให้มีการสอดแนม
การสื่อสารทุกช่องทางที่ผู้ก่อการร้ายใช้...
รวมถึงอีเมล อินเทอร์เน็ต และโทรศัพท์มือถือ
รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิขยายขอบเขต ความสามารถของรัฐบาลกลาง
ในการสอดแนมด้วยช่องทางเล็กๆ จำนวนมาก
ตัวอย่างเช่นคุณไม่ต้องขอความเห็นชอบจากศาล
เพื่อจะค้นหาว่าคนคนหนึ่งเข้าชมเว็บไซต์ไหน พิมพ์คำค้นหาอะไรลงในกูเกิล
ประเด็นที่ว่าข้อมูลของคุณจะถูกเก็บโดยกูเกิล
(ประธานบริหารกูเกิล)
ที่จริงแล้วตอนนี้ไม่ได้เป็นการตัดสินใจของกูเกิล
ที่จริงมันเป็นการตัดสินใจทางการเมือง หรือนโยบายสาธารณะ
ที่บังคับใช้โดยรัฐบาลต่างๆ ในหนทางต่างๆ กัน
ถ้านโยบายความเป็นส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับการปกป้องความเป็นส่วนตัวเลย
แต่เป็นการพรากมันไปแทนล่ะ
มาดูนโยบายความเป็นส่วนตัวของกูเกิล ในช่วงเวลาดังกล่าวนี้
เพื่อดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรไหม
นี่คือนโยบายความเป็นส่วนตัวของกูเกิล เมื่อเดือนธันวาคม ปี 2000
"กูเกิลอาจเลือกใช้คุกกี้ เพื่อเก็บความชอบของผู้ใช้งาน
คุกกี้อาจบอกเราว่านี่เป็นคอมพิวเตอร์ เครื่องเดียวกับที่เข้ากูเกิลเมื่อสองวันก่อน
แต่มันไม่สามารถบอกเราว่าบุคคลนี้คือโจ สมิธ
หรือแม้แต่ว่าบุคคลนี้อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา"
และนี่คือนโยบายความเป็นส่วนตัวในหนึ่งปีถัดมา ในเดือนธันวาคม ปี 2001
"กูเกิลทำเช่นนี้โดยเก็บความชอบ ของผู้ใช้งานไว้ในคุกกี้
และโดยการแกะรอยแนวโน้มและแบบแผน ว่าผู้คนค้นหาอย่างไร
กูเกิลจะไม่เปิดเผยคุกกี้ต่อบุคคลที่สาม
เว้นแต่จะได้รับคำร้องขอตามกระบวนการ ทางกฎหมายที่ถูกต้อง เช่นหมายค้น
หมายเรียก รัฐบัญญัติ หรือคำสั่งศาล"
เป็นเรื่องสำคัญที่จะสังเกต ความแตกต่างขั้นพื้นฐาน
ของนโยบายทั้งสองฉบับนี้
ฉบับหนึ่งบอกว่าคุณเป็นบุคคลนิรนามโดยสมบูรณ์
อีกฉบับบอกว่าเมื่อจำเป็น คุณไม่เป็นเช่นนั้น
แต่นี่คือสิ่งที่แปลก ภาพจับหน้าจอภาพแรกที่คุณเห็น
ของนโยบายที่เก่าที่สุดของกูเกิล มาจากบริการ คลังข้อมูลอินเทอร์เน็ตแบบไม่แสวงหากำไร
มันบันทึกว่าเว็บไซต์เคยดูเป็นอย่างไร ด้วยการจับภาพหน้าจอ
และทำเช่นนี้มาตั้งแต่ทศวรรษ 90
ตอนนี้กูเกิลลงรายการประวัติ นโยบายความเป็นส่วนตัวของตนไว้เช่นกัน
ในหน้าคลังข้อมูลเก่าแบบเป็นทางการของตัวเอง
ในคลังข้อมูลของพวกเขา พวกเขาระบุว่า ได้เก็บนโยบายความเป็นส่วนตัวไว้ทุกฉบับ
ย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้น
แต่สิ่งที่กูเกิลแสดงคือนโยบายความเป็นส่วนตัว ฉบับดั้งเดิมของพวกเขา
ไม่ตรงกับในบริการคลังข้อมูลดังกล่าว
แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พวกเขาแสดงนโยบาย จากเดือนธันวาคม 2001
ฉบับที่บอกว่าผู้ใช้งานไม่เป็นบุคคลนิรนาม
กูเกิลอ้างว่านี่เป็นนโยบายความเป็นส่วนตัว ฉบับแรกของพวกเขา ซึ่งไม่ใช่
ทำไมกูเกิลจึงไม่ใส่นโยบายความเป็นส่วนตัว ฉบับดั้งเดิมไว้
ในหน้าคลังข้อมูลเก่าของตัวเอง ฉบับที่บอกว่าคุณจะยังเป็นบุคคลนิรนาม
จะเป็นอย่างไรถ้าการเก็บข้อมูล ที่รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิกำหนดให้มี
กลายเป็นรากฐานของโมเดลธุรกิจแบบใหม่หมด
และรากฐานของอินเทอร์เน็ตยุคใหม่ แบบที่เรารู้จัก
นั่นจะเป็นสิ่งที่คุ้มค่ากับการปกปิดหรือไม่
ถึงแม้เราจะไม่ได้เขียนเช็คให้กูเกิล
และนั่นก็คือหนึ่งในเหตุผลที่เราชอบบริษัทนั้น
มันก็ไม่ได้แปลว่ากูเกิลเป็นของฟรีจริงๆ
หรือว่าเราเป็นอิสระเมื่อเราใช้มัน
มันอาจให้ความรู้สึกต่างไป ถ้ากูเกิล เป็นบริการราคา 500 ดอลลาร์ต่อปี
เพราะนั่นเป็นจำนวนที่...
นั่นคือมูลค่าของข้อมูลที่คุณให้ไป
นั่นเป็นการค้นพบที่สำคัญมาก
ที่ว่าการโฆษณาอาจเจาะจงเป้าหมายได้ โดยขึ้นกับข้อมูล
ที่คนเราให้ไปเกี่ยวกับตัวเอง ในทางใดทางหนึ่ง
จู่ๆ เราก็ไม่ต้องนึกสงสัยแล้ว ว่ามีคนดูโฆษณาของฉันหรือเปล่า
เรารู้เลย มีคนคลิกโฆษณาของฉัน นั่นแปลว่าพวกเขาให้ความสนใจมัน
ในปี 2012 กูเกิลเป็นหนึ่งในหุ้น ที่มีมูลค่าสูงสุดในโลก
และมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก ผู้ก่อตั้งเฟซบุ๊ก
ก็กลายเป็นหนึ่งในคนรวยที่สุดในอเมริกา
งานผมคือช่วยให้นักลงทุนหาคำตอบให้ตัวเองได้ ว่าสิ่งนี้มีมูลค่าเท่าไร
ผมดูสิ่งที่เฟซบุ๊กมีเป็นสินทรัพย์ ซึ่งคือคน 900 ล้านคน
และข้อมูลเป็นตันๆ เรื่องคนพวกนี้ และผม ขอบอกว่าถ้าพวกเขาใช้ข้อมูลนั้นสักร้อยละสิบ
พวกเขาจะเป็นบริษัทที่มีมูลค่าสูงสุดที่เคยมีมา
เมื่อข้อมูลส่วนตัวมีมูลค่าขนาดนี้
ทำไมกูเกิลหรือบริการฟรีทางอินเทอร์เน็ต รายไหนๆ จะต้องคัดค้านการเก็บข้อมูล
ที่รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิกำหนดไว้
ความเป็นนิรนามไม่สร้างผลกำไร
คนเรา คนที่เต็มใจจะให้ข้อมูลเล็กน้อย
แลกเปลี่ยนกับการได้
เข้าถึงสิ่งที่ฟรี หรือสิ่งที่สนุก หรือทาโก้ฟรีสักชิ้น
ฉันไม่คิดว่าเรื่องนั้นจะมีวันเปลี่ยนหรอก เราต้องการของฟรีเสมอ
และคนจำนวนมากก็เต็มใจจะให้ข้อมูล เพื่อให้ได้สิ่งนั้นมา
และบริษัทจำนวนมากก็รับรู้ข้อเท็จจริงนี้
(หนึ่ง คุณยอมรับข้อตกลงต่อไปนี้)
(เอ. เราอาจใช้ข้อมูลส่วนตัวของคุณ บี. เราอาจเปลี่ยนข้อตกลงนี้เมื่อใดก็ได้)
ผมจะบอกเคล็ดลับที่ใช้ได้จริง กับพวกคุณนิดหน่อยนะ
(โรงเรียนเวคฟิลด์ 8 ก.ย. 2009)
ข้อแรก ผมอยากให้ทุกคนที่นี่ระวังเรื่อง...
สิ่งที่คุณโพสต์บนเฟซบุ๊ก
ค่าตั้งต้นอะไรก็ตามที่ตั้งไว้บนเฟซบุ๊ก
นี่คือวิธีที่คนส่วนใหญ่จะใช้งานเทคโนโลยีนี้
ตอนที่บริษัทเหล่านี้สร้างระบบขึ้นมา พวกเขารู้เรื่องนั้น
ทำไมถึงกำหนดค่าตั้งต้นไว้ ให้แชร์ทุกอย่าง ภาพทุกภาพ
ตอนฉันเริ่มใช้เฟซบุ๊ก ทำไมถึงไม่ให้เห็นเฉพาะเพื่อน
ทำไมถึงกำหนดค่าตั้งต้นให้ทุกคนเห็น
เพราะมันเป็นเรื่องสับสนมาก สำหรับแม่ฉันที่จะหาวิธี
ว่าจะแชร์ให้เห็นเฉพาะเพื่อนได้ยังไง
ลักษณะที่เราออกแบบเว็บไซต์นี้มา คือมันเป็นชุมชน ถูกไหม
มีคนที่อยากแชร์เฉพาะเพื่อน
แต่คนจำนวนมากก็อยากแชร์ให้ชุมชนรอบตัวรู้ด้วย
ผมถึงอยากแชร์ให้ทุกคนที่ทำงานกับผมที่เฟซบุ๊กรู้
ผมอยากแชร์ให้ทุกคน ที่เข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับผมรู้
ทุกคนในหมู่บ้านรอบตัวผม และคนพวกนี้ไม่ใช่แค่เพื่อนผม
แม้แต่คำอธิบายของมาร์คก็ไม่สมเหตุสมผล
เขาบอกว่าเขาอยากแชร์ให้มหาวิทยาลัยรู้ ให้หมู่บ้านแปลกๆ ที่อยู่ติดกับเขารู้
เขาไม่ได้บอกว่าเขาอยากแชร์ให้ทั้งโลกเห็น
แต่นั่นคือค่าตั้งต้น
ความท้าทายเรื่องค่าตั้งต้น
คือคุณสบายใจกับค่าตั้งต้นอะไรก็ตาม ที่กำหนดไว้
(เดนาห์ บอยด์ นักวิจัย)
เมื่อค่าตั้งต้นเป็นสาธารณะ
คุณก็ปรับตัวได้อย่างงดงามและรับมือได้
เมื่อค่าตั้งต้นเป็นส่วนตัว คุณก็ปรับตัวได้อย่างสบายและรับมือได้
เมื่อค่าตั้งต้นเปลี่ยนแปลง นั่นแหละคือตอนที่ปัญหาเกิด
และอันที่จริง นั่นคือสิ่งที่เฟซบุ๊กทำ
ในปี 2009 เฟซบุ๊กเปลี่ยนแปลง นโยบายความเป็นส่วนตัว
โดยไม่บอกใคร
การเปลี่ยนแปลงความเป็นส่วนตัวของผู้ใช้งาน 350 ล้านราย ที่จริงแล้ว...
มันไม่ใช่เรื่องแบบที่บริษัทจำนวนมากจะทำกัน
เราตัดสินใจว่านี่จะเป็น บรรทัดฐานทางสังคมในตอนนี้
และเราก็ลงมือทำ
คุณอาจจำแฟนเพจที่มีคนกว่าหนึ่งล้านคน
ที่พยายามเปลี่ยนนโยบายนั้นกลับได้
มันเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน คุณอาจถาม
เอาละ ในชั่วข้ามคืน เฟซบุ๊กได้เปลี่ยน
สิ่งที่เคยเป็นข้อมูลส่วนตัว ให้เป็นข้อมูลสาธารณะโดยสมบูรณ์
(บัญชีเฟซบุ๊กที่เข้าถึงได้โดยสาธารณะ)
(เรามีสัมพันธ์ชั่วคืนกัน...)
แพลตฟอร์มเหล่านี้มีแรงจูงใจ ที่จะเก็บข้อมูลเกี่ยวกับคุณให้มากที่สุด
และเปิดเผยมันให้มากที่สุดที่เป็นได้
(สัมพันธ์ชั่วคืน...)
(เซ็กซ์สามคน)
(สมบูรณ์แบบเหรอ ก็ว่างั้น!)
คำถามจากนั้นเกือบจะกลายเป็นว่า อะไรคือบาปที่อภัยไม่ได้น้อยกว่ากัน
การมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนแบบบ้าคลั่งนี่
หรือการไม่รู้วิธีใช้เฟซบุ๊กอย่างเหมาะสม
(เดวิดเพิ่งฉี่ราดกางเกง)
(ฉันเกลียดแก... และแก)
(ฉันจาม ฉันฉี่เล็ด)
(ฉี่ราดกางเกงวันนี้ที่โรงเรียน แม่ต้องเอาชุดมาให้เปลี่ยน)
ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่ในชีวิตเรานั้น
จะเป็นเรื่องดีถ้าอีกฝ่ายไม่รู้
ทุกอย่างที่เราเคยพูด หรือเขียน หรือคิด
(ผ่อนคลายเตรียมเข้าอบรมหลังเมาแล้วขับ)
(โอ๊ย เกลียดคนโง่โคตรๆ ยิ่งเกลียดพอมันเป็นเจ้านาย!)
เมื่อคุณเลือกแบ่งปันอัลบั้มรูป
คุณไปที่เฟซบุ๊ก แล้วก็เลือกที่จะเอารูปพวกนั้นไว้ที่นั่น
(กูเกลียดเจ้านาย!)
(ฉันพ้นสถานะแต่งงานแล้ว เพราะเป็นไอ้งั่งนอกใจเมีย)
แค่มีข้อเสนอให้เลือกตกลงทุกอย่าง เลือกตกลง
(ส่งข้อความมาหาฉัน บอกว่าเธอมีเซ็กซ์กับสามีฉัน)
- เลือกตกลง - (เธอมันอีตัว...)
เลือกตกลง
(ไอ้ริดสีดวงเวร!)
ฉันโอเคกับการที่เฟซบุ๊กทำตัวเหมือนบริษัท
แต่ฉันคิดว่าเราต้องปฏิบัติกับมันเหมือนบริษัท
และไม่ปฏิบัติกับมันเหมือนสาธารณูปโภคไร้พิษภัย
นี่คือค่าตั้งต้นที่กำหนดไว้บนเฟซบุ๊กในปี 2005 จำแนกเป็น 12 หมวด
เมื่อเวลาผ่านไป มีข้อมูลมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ถูกแชร์ตามค่าตั้งต้น
ในปี 2009 เฟซบุ๊กเริ่มแชร์ข้อมูลส่วนตัว โดยอัตโนมัติ
ให้ทั้งโลกอินเทอร์เน็ตเห็น ภายในปี 2010 ทุกสิ่งถูกแชร์ตามค่าตั้งต้น
ยกเว้นข้อมูลติดต่อและวันเกิดคุณ
เราทำได้ ถ้าคุณทำการค้นหา ใช้จีเมลและยูทูบและอะไรแบบนั้นเมื่อวาน
(เอริค ชมิดท์ ประธานกูเกิล)
และคุณใช้มันจากบ้าน ผมจะบอกกรณีที่เลวร้ายที่สุดให้คุณรู้
คุณใช้มันจากบ้าน และคุณมีคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวในบ้าน
ในทางทฤษฎี เราหาสหสัมพันธ์ไขว้จากมันได้ และเอาข้อมูลทั้งสามมารวมกัน
เราไม่ทำอย่างนั้น และไม่น่าจะทำอย่างนั้น
แต่ในเดือนมกราคม 2012 กูเกิลเปลี่ยนนโยบายความเป็นส่วนตัว
และพวกเขาก็ทำอย่างนั้น กูเกิลรวมข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน
ข้อมูลที่บริการใดก็ตามของพวกเขาเก็บไว้ เกี่ยวกับบุคคลหนึ่งๆ
และใส่มันเข้าไปในโปรไฟล์เดียว
สิ่งที่เอริค ชมิดท์บอกว่าเป็น สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
กูเกิลได้ทำลงไปจริงๆ
(หนึ่ง คุณยอมรับข้อตกลงต่อไปนี้)
(เอ. เราอาจใช้ข้อมูลส่วนตัวของคุณ บี. เราอาจเปลี่ยนข้อตกลงนี้เมื่อใดก็ได้)
(ซี. เราอาจแบ่งปันข้อมูลของคุณกับบุคคลที่สาม)
คุณนั่งอยู่ตรงนี้และบอกคณะกรรมการนี้ อย่างจริงใจได้ยังไง
ว่านี่ไม่ใช่ปัญหาที่กำลังขยายใหญ่ขึ้น
ส่วนใหญ่ของสิ่งที่ผมพยายามพูด คือผมไม่คิดว่ามีหลักฐาน
เรื่องความล้มเหลวของตลาดหรือภัยต่อผู้บริโภค
จากการใช้ข้อมูลส่วนตัวอย่างถูกกฎหมาย และโดยชอบธรรม...
ในการพาณิชย์ ผมไม่คิดว่ามีหลักฐานเรื่องนั้น
มีบริษัทที่คุณไม่เคยได้ยินชื่อ เช่นแอคเซียม
ซึ่งอ้างว่ามีข้อมูลประมาณ 1,500 เรื่อง เกี่ยวกับพลเมืองอเมริกันโดยทั่วไป
ทุกอย่างนับจากคุณถนัดขวาหรือซ้าย
คุณเลี้ยงหมาชนิดไหน มุมมองทางจิตวิทยาของคุณคืออะไร
และทุกอย่างนั้นก็สามารถใช้ให้ข้อมูล
ในการตัดสินใจที่ธุรกิจต่างๆ ตัดสินใจเกี่ยวกับเราได้เช่นกัน
นี่คือบริษัทแบบที่ว่าที่นายจ้างจะไปหา
เพื่อพยายามตรวจสอบข้อมูลเบื้องหลัง ใครก็ตามก่อนจะจ้างพวกเขา
พวกเขาสามารถเชื่อมโยงข้อเท็จจริงที่ว่า คุณเข้าเว็บไซต์เอ แล้วจึงไปเว็บไซต์บี
แล้วสุดท้ายจึงไปเว็บไซต์ซี
และสร้างประวัติโดยละเอียดว่าเว็บไซต์ อะไรบ้างที่คุณเข้าชมออนไลน์
พวกเขาไม่ใส่ชื่อคุณในคุกกี้
พวกเขาใส่หมายเลขประจำตัว ที่ไม่เหมือนใครลงไปในคุกกี้
ที่อาจนำไปโยงเข้ากับชื่อคุณ ในฐานข้อมูลได้หลังจากนั้น
ผมไม่รู้ว่าคุณเคยเห็นภาพ ระบบนิเวศเครือข่ายโฆษณา
ที่แสดงให้เห็นผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด ในระบบนิเวศเครือข่ายโฆษณาไหม มัน...
มันมากจนชวนมึนอยู่หน่อยๆ
ข้อมูลมีค่าต่อบุคคลต่างๆ ด้วยเหตุผลต่างๆ กัน
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณซื้อแอลกอฮอล์จำนวนมาก
พวกเขาอาจอยากเพิ่มเบี้ยประกันคุณ
เพราะคิดว่าคุณมีความเสี่ยงจะติดสุรา หรืออะไรทำนองนั้น
บริษัทอาจใช้มันในหนทางที่ส่งผลร้ายต่อคุณได้จริง
ตัวอย่างเช่นในปี 2008 คนนับพันๆ ถูกลดวงเงินเครดิตอย่างปุบปับ
โดยดูเหมือนไม่มีเหตุผล
ขณะพักร้อนอยู่ เจ้าของธุรกิจผู้ร่ำรวยคนหนึ่ง จากแอตแลนตา
เห็นวงเงินตัวเองดิ่งจาก 10,800 เหลือเพียง 3,800 ดอลลาร์ ทำลายวันหยุดพักผ่อนของเขา
จดหมายที่เขาได้รับบอกว่าอย่างนี้
"ลูกค้ารายอื่นๆ ที่ใช้บัตร
ที่ร้านที่ท่านซื้อสินค้าเมื่อเร็วๆ นี้
มีประวัติการจ่ายเงินไม่ดีกับอเมริกันเอ็กซ์เพรส"
นี่หมายถึงบริษัทอย่างวอลมาร์ท
และในเมืองมินนีแอโพลิส คุณพ่อรายหนึ่งเข้ามาในห้างทาร์เก็ต
อย่างโกรธจัดที่ทางห้างส่งคูปอง สำหรับผู้ตั้งครรภ์ให้ลูกสาววัยรุ่นของเขา
คูปองที่ส่งไปหาเธอ
ชายคนนี้คิดว่าทาร์เก็ตพยายามส่งเสริม ให้ลูกสาวเขาตั้งครรภ์
ปรากฎว่าเนื่องจากนิสัยในการซื้อสินค้าของเธอ
ทาร์เก็ตรู้ว่านักเรียนไฮสคูลผู้นี้ตั้งครรภ์ ก่อนพ่อเธอเองจะรู้
คุณพ่อกล่าวขอโทษภายหลัง
และในเนเธอร์แลนด์
ข้อมูลถูกใช้ทำร้ายลูกค้าในรูปแบบใหม่โดยสิ้นเชิง
ตอนนี้เมื่อเราขับรถและใช้จีพีเอส
จีพีเอสจะส่งสัญญาณกลับไป ว่าเราเคลื่อนที่เร็วแค่ไหน
มันเป็นประโยชน์จริงๆ ในการช่วยเราเลี่ยงการจราจร
แต่นั่นทำให้บริษัทเล็กๆ ชื่อทอมทอมนึกสงสัย
ว่ามีใครอื่นอีกที่อาจสนใจ อยากรู้ความเร็วการจราจร
ดังนั้นในเนเธอร์แลนด์
ข้อมูลที่ผู้คนยินดีแลกเพื่อหาทางที่เร็วกว่ากลับบ้าน
ได้ถูกขายให้ทางการเพื่อออกใบสั่ง ให้คนขับรถรายเดียวกันนั้น
(สอง ข้อจำกัดความรับผิด)
เหตุผลที่เราไม่มีกฎหมายความเป็นส่วนตัวพื้นฐาน เป็นเพราะเอฟบีไอหรือเปล่า เปล่าเลย
ส่วนใหญ่แล้วนั่นเป็นเพราะ การล็อบบี้ของบริษัทต่างๆ
ที่สร้างธุรกิจอันเฟื่องฟูสุดขีดขึ้นมา
โดยมีกิจกรรมทางธุรกิจเหล่านี้เป็นแกน
และไม่อยากทำอะไรที่จะทำให้เรื่องนั้นสะดุด
ภายใต้ข้อตกลงและเงื่อนไขของเฟซบุ๊ก ผู้ใช้งานต้องอายุ 13 ปีขึ้นไป
แต่ถึงอย่างนี้ ตามการศึกษา รายงานจากลูกค้าเมื่อไม่นานมานี้
กลับมีผู้ใช้งานประมาณ 7.5 ล้านคน ที่อายุต่ำกว่า 13 ปี
ข้อแรก เราไม่อนุญาตให้ คนอายุต่ำกว่า 13 มีบัญชี
และปฏิกิริยาที่ผมมีต่อเรื่องนั้น ก็คือนั่นเป็นเรื่องแก้ตัวไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ไม่น่าเชื่อว่าคุณพูดจะแบบนั้นออกมา
ท่านวุฒิสมาชิกครับ ผมแค่อยากบอกว่า เราเห็นพ้องกับประเด็นของท่านอย่างยิ่งจริงๆ
ว่ากันว่าเฟซบุ๊กส่งกองทัพทนายมา
เพื่อให้กฎหมายความเป็นส่วนตัวฉบับสุดท้าย ที่ออกมาในปี 2011
จืดจางลงอย่างมีนัยสำคัญ
ในทางที่จะไม่ส่งผลกระทบ ต่อโมเดลธุรกิจของเฟซบุ๊ก
ผมชื่ออลัน เดวิดสัน
และผมเป็นผู้อำนวยการฝ่ายนโยบายสาธารณะ ของกูเกิลในทวีปอเมริกาเหนือและใต้
สารของผมในวันนี้เรียบง่าย
อย่างที่เราได้ยินกันมา บริการทางมือถือสร้าง ประโยชน์ทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างมหาศาล
ผมขอปฏิเสธแนวคิดที่ว่าการปกป้อง ความเป็นส่วนตัวเป็นศัตรูของนวัตกรรม
มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นแน่ และมันก็ไม่ใช่
มันเป็นปีแห่งการล็อบบี้ที่มีค่าใช้จ่ายสูง สำหรับบริษัทใหญ่เหล่านี้
กูเกิลใช้จ่ายเงินถึงห้าเท่าของที่ใช้ในปีก่อนนั้น
และเฟซบุ๊กใช้จ่ายเงินถึงสี่เท่า
ร่างกฎหมายวุฒิสภา 242 จะคุ้มครอง ผู้ใช้งานเว็บไซต์เครือข่ายสังคมบนอินเทอร์เน็ต
มันจะคุ้มครองผู้ใช้งานเหล่านี้จากการ ถูกขโมยตัวตนและจากการติดต่ออันไม่พึงประสงค์
ด้วยการเก็บข้อมูลส่วนตัว ของพวกเขาไว้เป็นส่วนตัว
แน่ละว่ายกเว้นพวกเขาจะตกลงแบ่งปันมัน
ผมรู้ว่าสมาชิกหลายคน รวมถึงตัวผมด้วย ไม่อยากก่อผลกระทบทางลบ
กับอุตสาหกรรมที่สำคัญอย่างยิ่ง ต่อรัฐแคลิฟอร์เนีย
บุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องในอุตสาหกรรมนี้
ไม่อยากเห็นกฎข้อบังคับอะไรทั้งสิ้น
ฉันจึงคิดว่านั่นเป็นกุญแจสำคัญจริงๆ
และหนึ่งในสิ่งที่น่าสนใจที่สุดที่ฉันพบ ในบทสนทนาเหล่านี้
คือสมาชิกจำนวนมากของฝ่ายนิติบัญญัติ ไม่ใช้เว็บไซต์เครือข่ายสังคมด้วยซ้ำ
เพราะพวกเขากังวลเรื่องความเป็นส่วนตัว
และในขณะที่มีการรับฟังกฎหมายฉบับนี้อยู่
ถึงแม้พวกนักล็อบบี้จะอยู่ในห้องคณะกรรมการ ตลอดทั้งการพิจารณา
พวกเขาก็กลับไม่ก้าวออกมาพูด มันจึงเป็นกระบวนการที่น่าสนใจอยู่สักหน่อย
คล้ายการลอบฆ่ากฎหมายนั่น
โดยไม่มีโอกาสให้สาธารณชนได้เห็นจริงๆ ว่าใครเป็นผู้คัดค้าน
พวกอย่างกูเกิลหรือเฟซบุ๊ก เป็นฝ่ายคัดค้านอย่างหนัก
โดยเฉพาะเฟซบุ๊ก
เฟซบุ๊กมีอะไรให้เสียหรือครับ
รู้ไหม ฉันไม่เข้าใจ ตรรกะของพวกเขาจริงๆ หรอก
และคุณคงต้องไปถามพวกเขาเรื่องนั้น แต่ว่า...
เมื่อฉันวิเคราะห์ประเด็นแบบนี้...
ผมคงอยากถามพวกเขาเรื่องนั้น แต่พวกเขาจะไม่คุยกับผม เพราะงั้น...
ฉันไม่แปลกใจเลย
ฉันไม่คิดว่าเรื่องกฎหมายและข้อบังคับ จะนำมาใช้ได้แน่หรอก
เมื่อเป็นเรื่องของอะไรแบบ การปฏิสัมพันธ์กับ
บริษัทที่อยากขายอะไรบางอย่างให้เรา
ใช่ เราควรกังวล
แต่กังวลเรื่องอะไรล่ะ
แน่ละว่าการเก็บข้อมูลที่นโยบายความเป็นส่วนตัว อนุญาตให้ทำนั้นช่วยกระตุ้นการพาณิชย์
แต่มีบางสิ่งที่จริงจังกว่านั้น ซึ่งเราตกลงยอมรับไปหรือเปล่า
(สาม เราอาจแบ่งปันข้อมูลของคุณให้รัฐบาล)
การตระหนักรู้ข้อมูลเบ็ดเสร็จ
โครงการที่รัฐบาลริเริ่มขึ้น ในเดือนมกราคม 2002
ภารกิจของมันคือการเก็บรวบรวม การส่งข้อมูลดิจิทัลทุกอย่างที่นึกไปถึงได้
และใช่ นี่คือสัญลักษณ์จริงของพวกเขา
ดวงตาแห่งพีระมิด ซึ่งกวาดสำรวจโลกด้วยลำแสงเลเซอร์
มันดูคล้ายกันอย่างประหลาด กับสิ่งที่อยู่ในเสื้อฮู้ดของมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก
- ทำให้โลกเปิดกว้างและเชื่อมต่อกันมากขึ้น - อุ๊ย มันเหมือนลัทธิลับเลย
โครงการการตระหนักรู้ข้อมูลเบ็ดเสร็จ เป็นโครงการที่ออกแบบมาให้เชื่อมโยงจุดต่างๆ
ให้เชื่อมโยงกิจกรรมทางธนาคาร กับการค้นหาเที่ยวบิน
กับกิจกรรมออนไลน์
แต่ชัดเจนว่าทางเพนตากอนกำลังเคลื่อนไหว เพื่อสร้างดวงตาอิเล็กทรอนิกส์ใหญ่ที่สุดที่เคยมี
เพื่อจับตาดูชาวอเมริกันทุกคน
คุณกำลังมองหาแนวโน้มและธุรกรรมต่างๆ
ที่เชื่อมโยงกับสิ่งที่อาจเป็นการก่อการร้าย
พวกเขาเชื่อว่าเมื่อมีข้อมูลมากพอ
พวกเขาจะสามารถคาดเดาว่า ใครจะมีส่วนร่วมในอาชญากรรมเลวร้าย
สาธารณชนเดือดดาล สภาคองเกรสเดือดดาล โครงการได้ถูกปิดลง
บทเรียนที่รัฐบาลได้เรียนรู้หลังจาก...
ความล้มเหลวของโครงการการตระหนักรู้ ข้อมูลเบ็ดเสร็จ คือถ้าคุณจะสร้าง
โครงการสอดแนมขนาดยักษ์ขึ้นมา อย่าตั้งชื่อชวนขนลุกให้มัน
ไม่มีอะไรที่จะป้องกันไม่ให้พวกเขา พัฒนาความสามารถแบบเดียวกันขึ้นมา
เพียงแต่ในทางที่ฉลาดกว่า จากจุดยืนของพวกเขา
(สาม เราอาจแบ่งปันข้อมูลของคุณให้รัฐบาล เอ. การใช้อินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์)
การดักฟังต้องใช้คำสั่งศาล
ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
(20 เม.ย. 2004)
แต่ในความเป็นจริง มีเรื่องมากมายที่เปลี่ยนไป
มีคนบอกเราวันหนึ่งเมื่อปลายปี 2002...
(16 ก.ค. 2006)
...ว่าตัวแทนเอ็นเอสเอ
จะเข้ามาที่สำนักงาน
มาร์ค ไคลน์มาหาเรา
ที่มูลนิธิอิเล็กทรอนิกส์ฟรอนเทียร์ พร้อมข้อมูลและเอกสาร
ที่แสดงให้เห็นว่าเอทีแอนด์ที มีส่วนร่วมในโครงการดักฟัง
เอ็นเอสเอต่างจากซีไอเอมาก
ข้อแรก มันมีขนาดประมาณสามเท่า มันมีค่าใช้จ่ายสูงกว่ามากๆ
มันลึกลับกว่าซีไอเอมหาศาล
และสิ่งที่มันทำก็แตกต่างไปมาก
มันมุ่งเน้นการลอบฟัง การเจาะเข้าไป ในข่ายเชื่อมโยงการสื่อสารใหญ่ๆ
พวกเขามีห้องลับ อยู่ในสำนักงานของพวกเขาจริงๆ
และพวกเขาก็ทำสำเนาการใช้อินเทอร์เน็ต
และส่งมันไปให้เอ็นเอสเอ
ดังนั้นในแง่หนึ่ง พวกเขาก็ดูดข้อมูล โกยทุกอย่างมา
ทุกอย่างถูกดูดมาอย่างมืดบอด
(มาร์ค ไคลน์)
ทุกอย่างที่ผ่านข่ายเชื่อมโยงเหล่านี้มา
- คุณแน่ใจเรื่องนั้นหรือครับ - ผมแน่ใจเรื่องนั้น
ประธานาธิบดีบุชจึงสารภาพเรื่องนั้น
ผมอนุญาตให้สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ
ดักการสื่อสารข้ามชาติ
ของคนที่ทราบว่ามีความเชื่อมโยงกับ กลุ่มอัลกออิดะฮ์และองค์กรก่อการร้ายที่เกี่ยวข้อง
ใช้เวลาไม่ถึง 24 ชั่วโมง หลังวาระการเป็นประธานาธิบดีของบุชสิ้นสุด
ก่อนอดีตนักวิเคราะห์ ที่สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติจะออกมา
เปิดเผยข้อกล่าวหาใหม่
เรื่องที่ว่าประเทศนี้ถูกสอดแนม โดยรัฐบาลของตัวเองอย่างไร
สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติเข้าถึง การสื่อสารของชาวอเมริกันทุกคน
ทั้งแฟ็กซ์ โทรศัพท์ และการสื่อสารทางคอมพิวเตอร์
มีบันทึกอยู่ที่ไหนสักแห่งหรือเปล่า
บันทึกทุกการสนทนาที่ผมคุยกับหลานตัวน้อยของผม ทางตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก
- มันเป็นแบบนั้นหรือเปล่า - มันจะมีทุกอย่าง ใช่ครับ
มันจะมีทุกอย่าง
แต่แล้วประทีปแห่งความหวังก็มาถึงทำเนียบขาว
สวัสดีครับ วุฒิสมาชิกโอบามา
ผมซึ้งใจที่คุณให้โอกาสเราถามคำถามคุณ
ผมเป็นทนายที่เป็นตัวแทนผู้เป่านกหวีดเตือน เรื่องรัฐบาลกลาง
และผมก็ผิดหวังมากเมื่อได้รู้ว่าคุณสนับสนุน
กฎหมายที่ปล่อยให้บริษัทโทรศัพท์ลอยนวล
เมื่อพวกเขาช่วยรัฐบาลกลาง...
ดักฟังโทรศัพท์โดยไม่มีหมายศาล
ผมตระหนักดีว่าบางคนรู้สึกยังไง
บริษัทโทรศัพท์มีส่วนสมรู้ร่วมคิดในเรื่องนี้
พวกเขาควรจะยังถูกบังคับให้รับผิดชอบ ผมเข้าใจข้อโต้แย้งนั้น
แต่ปัญหาคือโครงการสอดแนมนั้น
ที่จริงแล้วเป็นโครงการที่ผมเชื่อว่า จำเป็นต่อความมั่นคงของชาติเรา
พวกเขาไม่ต้องรับผิด
แต่นั่นแปลว่าโครงการพวกนั้น ยังถูกปิดลง ใช่มั้ย
- โครงการถูกปิดลงเหรอ - ครับ โครงการดักฟังนั่น
ฉันไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อ
ว่าโครงการดักฟังนั่นถูกปิดลง ไม่เลยค่ะ
ถ้าโครงการดักฟังถูกปิดลง
งั้นฉันก็ไม่เชื่อว่ารัฐบาลกับเอทีแอนด์ที จะยังสู้อยู่ในศาล
เพื่อให้มันถูกกฎหมาย
งั้นบารัก โอบามาก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลยหรือ
ไม่เลยค่ะ บารัก โอบามา ไม่ได้ปิดโครงการพวกนั้น
หลังจากเข้ารับตำแหน่ง ถึงแม้เขาจะเคยขู่จะทำก่อนได้เป็นประธานาธิบดี
(สาม เราอาจแบ่งปันข้อมูลของคุณให้รัฐบาล)
(เอ. การใช้อินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์ บี. เครือข่ายสังคม)
ตอนเราเริ่มต้น ในห้องพักของหอผมที่ฮาร์วาร์ด
คำถามที่คนเขาถามกันก็คือ
ฉันจะอยากเอาข้อมูลอะไรก็ตาม ขึ้นอินเทอร์เน็ตไปทำไม
ฉันจะอยากมีเว็บไซต์ไปทำไม
คนเราเริ่มสบายใจมากขึ้นจริงๆ กับการไม่เพียงแต่แชร์ข้อมูลมากขึ้น
ในแบบต่างๆ แต่ยังแชร์อย่างเปิดเผย และกับคนจำนวนมากขึ้นด้วย
ขนบทางสังคมเรื่องนั้น เป็นสิ่งที่วิวัฒนาการตามเวลาที่ผ่านไป
คุณอาจเคยเห็นที่เว็บดิออเนียนล้อเฟซบุ๊ก
ที่ว่าซีไอเอเพิ่งประกาศผลงานคิดค้นล่าสุด อันแสนสะดวกของพวกเขา คือเฟซบุ๊ก
ตามรายงานของกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ
เฟซบุ๊กได้เข้าแทนที่โครงการเก็บข้อมูลอื่นๆ เกือบทุกโครงการของซีไอเอ
นับจากมันเปิดตัวในปี 2004
หลังจากหลายปี ของการจับตาดูสาธารณชนอย่างลับๆ
เราตกตะลึงที่มีคนมากเหลือเกิน ที่เต็มใจเปิดเผยต่อสาธารณะเรื่องที่ที่พวกเขาอยู่
มุมมองทางศาสนาและการเมืองของพวกเขา รายชื่อเพื่อนทุกคนเรียงตามลำดับตัวอักษร
อีเมลส่วนตัว หมายเลขโทรศัพท์ รูปพวกเขานับร้อยๆ รูป
และกระทั่งการอัพเดตสถานะ ว่าพวกเขาทำอะไรอยู่ อึดใจต่ออึดใจ
มันเป็นฝันที่เป็นจริงของซีไอเอโดยแท้
หน่วยงานอย่างเอฟบีไอและเอ็นเอสเอในโลกนี้ ชื่นชมข้อเท็จจริง
ที่ว่ากูเกิลและเฟซบุ๊กสร้างโมเดลธุรกิจ
โดยอาศัยการเก็บข้อมูลผู้ใช้งานเป็นแกน เพราะมันทำให้งานของพวกเขาง่ายขึ้นมาก
บทความนั้นในนิตยสารไทม์ เริ่มต้นด้วยเกร็ดข้อมูลนี้...
พวกเขานั่งอยู่ในคอกโปร่งใส ในพื้นที่เปิดโล่งในเฟซบุ๊ก
โรเบิร์ต มุลเลอร์เป็นชายคนเดียวในห้องนั้น ที่ผูกเนคไท
และเขาก็แก่กว่า สวมสูท แล้วเขาก็บอกว่า "ผมมาอยู่ในตึกนี้เฉยๆ
แล้วผมก็อยากทักทายมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก"
เขาทักทายมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก
เจ๊าะแจ๊ะกันนิดหน่อยแล้วเขาก็ไป
แล้วทุกคนก็พูดว่านั่นมันอะไรกันวะ
ตอนนี้ไม่มีใครถามคำถามว่า มุลเลอร์เข้าไปในตึกนั้นทำไม
เขาเป็นหัวหน้าเอฟบีไอ
(โรเบิร์ต มุลเลอร์ ผู้อำนวยการเอฟบีไอ)
ดังนั้นในด้านหนึ่ง มาร์ค ซัคเคอร์เบิร์กก็พูดว่า
เขาอยากสร้างสังคมที่เปิดกว้างขึ้น และเฟซบุ๊กก็เป็นหนทางในการทำอย่างนั้น
ในอีกด้าน คุณก็รู้ว่ามีเรื่องอยู่มากที่คนไม่รู้
เกี่ยวกับวิธีที่เฟซบุ๊กใช้ข้อมูล
ถ้าเพียงแต่มีหนทางให้รู้ได้
ว่าบริษัทเหล่านี้เก็บข้อมูลเกี่ยวกับเรา ไว้มากแค่ไหน
เอาละ ในกรณีของเฟซบุ๊ก เราได้เรียนรู้ เรื่องน่าสนใจพอดูบางอย่าง
ด้วยฝีมือนักศึกษาคนหนึ่งในออสเตรีย และต่างจากสหรัฐฯ ยุโรปมีกฎหมาย
ที่กำหนดให้บริษัทบอกลูกค้า ว่าได้เก็บข้อมูลอะไรเกี่ยวกับพวกเขาบ้าง
ถ้าลูกค้ารายนั้นอยากรู้
และเฟซบุ๊กก็ไม่เหมือน บริษัทอินเทอร์เน็ตรายใหญ่ส่วนมาก
มันสร้างสำนักงานใหญ่ในยุโรป
(สนง.เฟซบุ๊ก ดับลิน ไอร์แลนด์)
เห็นได้ชัดว่าเราเป็นเพียงสามคน ที่ผลักดันอย่างหนักมากพอ
และขอครั้งแล้วครั้งเล่า
และยื่นเรื่องผ่านเจ้าหน้าที่รัฐของไอร์แลนด์ด้วย จนกระทั่งได้
อย่างน้อยก็ชุดข้อมูลของเราส่วนใหญ่ มาจริงๆ ในที่สุด
เรายังคงไม่ได้ทุกอย่างมา
ผมมีมันอยู่ตรงนี้แหละ แค่ให้พอนึกออก ว่าที่จริงมันมากแค่ไหน
- นั่นมันแบบว่า... - ผมถือมันได้มั้ย
...ลองนึกภาพแล้วดูว่ามันมากแค่ไหน
- โอ้โห นี่มันหนักกว่าเด็กทารกอีก - ครับ
นั่นมี 1,222 หน้า
ผมเป็นสมาชิกเฟซบุ๊กมาสามปี แต่ผมใช้มันอย่างเข้มข้นกว่า
ในช่วงหนึ่งปีครึ่งหลังหรือราวๆ นั้น
ที่น่าสนใจคือที่จริงผมไม่ได้โพสต์มากนัก
ผมเป็นคนที่โพสต์สัปดาห์ละหนหรือประมาณนั้น
เมื่อมีข้อมูลรีมยักษ์นี่อยู่ต่อหน้าผม
เป็นเรื่องยากไหมที่จะค้นมันและหารายละเอียด แบบเจาะจงเกี่ยวกับคนคนหนึ่งจริงๆ
ไม่ครับ นั่นมันง่ายสุดๆ เพราะมัน...
ผมหมายถึงเราแค่ใช้ฟังก์ชันค้นหาในไฟล์พีดีเอฟ
คุณก็แค่พิมพ์คำหนึ่งลงไป สมมุติว่าเป็น "การประท้วง" หรือ "เซ็กซ์"
หรือพรรคการเมืองหรืออะไรสักอย่าง
และในไม่กี่วินาที คุณก็จะพบข้อมูลที่ถูกต้อง
ดังนั้นในสองนาที คุณก็จะหาคำตอบได้ ว่าชาวบ้านลงคะแนนให้ใคร
พวกเขามีปัญหาทางจิตอะไร พวกเขาไปงานเลี้ยงอะไรมา
ที่จริงข้อมูลทั้งหมดนี้หาง่ายมาก
ระหว่างใช้บริการนั้นเป็นช่วงสั้นๆ
เรายังมีแฟ้มข้อมูลที่ใหญ่กว่าอะไรก็ตาม ที่ซีไอเอ เอฟบีไอ
หรือไม่รู้สิ สตาซีเคยมีเกี่ยวกับคนธรรมดาสักคน
ถ้าเรากดปุ่ม "ลบ" มันก็แค่แปลว่ามันถูกติดป้ายว่าลบแล้ว
ดังนั้นที่จริงคือเราซ่อนมันจากตัวเอง
แต่ใครๆ อย่างเฟซบุ๊กหรือหน่วยงานรัฐ หน่วยไหนก็ตามที่อยากดูมันทีหลัง
จะยังกู้มันและเอามันคืนมาได้
และนั่นก็แปลว่ามันอยู่ตรงนั้น เป็นช่วงเวลาไม่สิ้นสุด
ถึงแม้เราจะกดลบไปแล้ว
และพวกเขาก็ถามเราไปแล้วสามรอบ ว่าเราอยากลบจริงๆ ไหม
- มันไม่หายไปจริงๆ หรือ - มันไม่หายไปจริง มันยังอยู่ตรงนั้น
(สี่ ข้อมูลของคุณ "นิรนาม")
ที่สุดแล้วเราจึงนำกฎต่อไปนี้มาใช้คร่าวๆ...
คิดถึงมันในเชิงว่าเราเปลี่ยนข้อมูล เป็นข้อมูลนิรนามภายใน 18 เดือน
มันอาจเปลี่ยนเป็นนิรนามหลังจาก 18 เดือน
แต่การค้นหาทั้งหมดที่เราเคยค้นยังอยู่ที่นั่น
ข้อมูลที่แฝงอยู่ด้านใต้ยังอยู่ที่นั่น รอเปลี่ยนกลับจากนิรนามตอนไหนสักตอน
และปรากฏว่าการเปลี่ยนบันทึกการค้นหา กลับจากนิรนามนั้นง่ายจนน่าตกใจ
นั่นคือการนำการค้นหาส่วนตัวมา และหาคำตอบว่ามันเป็นบันทึกของใคร
ในปี 2006 เอโอแอลส่งมอบ
บันทึกการค้นหาของผู้ใช้งานที่ทำให้เป็นนิรนาม จำนวนหนึ่งออกสู่สาธารณะ
และใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงสั้นๆ
ที่นักข่าวคนหนึ่งจะถอดรหัสได้ว่า ผู้ใช้งานหมายเลข 4417749 คือใคร
ด้วยการค้นหาสิ่งต่างๆ เช่น "นิ้วชา" "ชายโสดวัย 60"
และ "สุนัขที่ฉี่รดทุกอย่าง"
นักข่าวรายนั้นได้เปิดเผยตัวผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อเธลม่า อาร์โนลด์ เธออายุ 62 ปี
แต่ก็มีผู้ใช้งานหมายเลข 17556639 ซึ่งค้นหา
"วิธีฆ่าภรรยาตัวเอง" หลายครั้ง พร้อมกับ "ภาพหัวขาด"
และระหว่างกลางนั้น ผู้ใช้งานรายนี้ ก็ค้นหา "สเต็กกับชีส"
สเต็กกับชีสงั้นหรือ
มีผู้ใช้งานออนไลน์จำนวนมาก
ที่ด่วนตัดสินสิ่งที่เกิดขึ้นในที่นี้ มันเป็นการฆาตกรรม
(ข้อมูลค้นหาเผยว่าผู้ใช้... ทำการฆาตกรรม)
- เรนนี่ ใจเย็น! - ไงเพื่อนเก่า
นั่งสิ ฉันจะให้นายดูอะไรบางอย่าง
ที่ฉันให้นายดูนี่คือรายการบันทึกการค้นหา ที่ถูกทำให้นิรนาม
บันทึกพวกนี้ถูกปล่อยมาโดยเอโอแอล
มีอะไรในรายการนี้ ที่นายรู้ว่านายเคยค้นหามาก่อนมั้ย
แหงละ ใช่ ฉันเคยแน่ๆ...
ฉันเคยหาภาพรถชน และพิมพ์ว่า "หัวขาด" ลงไปแน่ๆ
ฉันเคยหาภาพคนตายแน่ๆ
ฉันเคยหา "ฆาตกรฆ่าภรรยา" แน่ๆ ใช่
อันที่จริงฉันเคยใช้คำค้นหาทุกคำในนี้
เข้าใจไหมครับ เจอโรมเป็นนักเขียนบท ซีรีส์โคลด์เคส
รายการทีวีที่ทุกสัปดาห์ ตำรวจต้องไขปริศนาฆาตกรรม
นั่นทำให้ฉันกลัวตลอด ตอนพิมพ์คำค้นหาพวกนั้นลงไป
ถ้ามีระบบอัตโนมัติ
ที่ปักธงเตือนว่าเราอันตราย โดยดูจากคำค้นหา
พวกเขาจะไม่ดูแล้วบอกว่า เขาอาจทำงานรายการทีวี
แล้วนั่นก็คือเหตุผลที่เขาเพิ่งกูเกิลหา "วิธีฆาตกรรมภรรยาที่นอกใจของฉัน"
อะไรนะ
ผมแค่อยากยืนยันว่าผมไม่ได้ฆ่าคุณไปแล้ว และคุณยังมีชีวิตอยู่
ไม่ละ ฉันได้รับอนุญาตให้ออกมาจากห้องนี้ แล้วลูกของเราก็ปลอดภัยดี
- โอเค ดี - แล้วเขาก็สวมผ้าอ้อมสะอาดด้วย
โอ๊ย ขอบคุณพระเจ้า
สรุปว่าเราวางใจได้ว่านายไม่ใช่ฆาตกร
- ฉันไม่ใช่ฆาตกร - นายเป็นนักเขียน
ฉันเป็นนักเขียน
โอเค
ดีใจที่เราสะสางเรื่องนั้นได้
งั้นอะไรจะเกิดขึ้น ถ้าระบบปักธงเตือนนั้นมีอยู่จริง
ถ้าวันหนึ่งคุณพ่ออย่างเจอโรม อาจมีคนมาเคาะประตู
เพราะบันทึกการค้นหาของเขา กลายเป็นสาธารณะ
(ห้า ด้วยเหตุผลทางกฎหมาย)
สิ่งที่ทุกคนเห็นพ้องดูจะเป็นว่า
เวลาที่จะเก็บรักษาข้อมูลชนิดนี้ไว้
ควรจะมากกว่าศูนย์วัน
(ชมิดท์ 19 มี.ค. 2010)
และเหตุผลก็คือมันเกี่ยวข้องกับ การทำงานของตำรวจ ผู้ก่อการร้าย
รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิ เรื่องพวกนั้นทั้งหมด
ปรากฏว่าในสภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่นี้ สภาพแวดล้อมดิจิทัลนี้
มีช่องโหว่อยู่ช่องหนึ่งในบทบัญญัติ แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่สี่ ซึ่งคือ
ถ้าบุคคลที่สามเก็บรวบรวมข้อมูลนี้ ไว้เป็นจำนวนมาก
รัฐบาลจะไม่ต้องลำบาก ผ่านขั้นตอนแบบเดียวกันนั้นเอง
มันเรียกว่าหลักนโยบายบุคคลที่สาม
หลักนโยบายบุคคลที่สามแปลว่าเมื่อคุณ ซึ่งเป็นผู้บริโภค
แบ่งปันข้อมูลกับธนาคาร กับผู้ให้บริการอีเมล
กับเสิร์ชเอนจิน กับบริษัทเทคโนโลยีประเภทไหนก็ตาม
โดยพื้นฐานแล้วคุณได้ยอมสละสิ่งที่จะเป็น
ความคุ้มครองข้อมูลนั้นๆ ของคุณ ตามบทบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่สี่
การที่รัฐบาลจะขอข้อมูลมาจากกูเกิลหรือเฟซบุ๊ก
มันง่ายกว่าการที่รัฐบาลจะหาเอง
และติดอุปกรณ์ดักฟังโทรศัพท์ของเรามาก
บริษัทใหญ่ๆ อย่างกูเกิลและเฟซบุ๊ก ได้รับคำขอเป็นพันๆ คำขอในแต่ละปี
จากหน่วยงานรัฐ
เฟซบุ๊กมีพนักงาน 25 คน ที่ไม่ทำอะไรเลยนอกจากการสอดแนม
และบริษัทเหล่านี้ก็ได้รับคำขอเป็นกิจวัตร พวกเขาดำเนินการคำขอนั้นตามขั้นตอน
คุณอาจประหลาดใจที่ได้ยินว่า
การค้นอีเมลอย่างลับๆ โดยภาครัฐ ดูจะเป็นเรื่องพบได้ทั่วไป
กฎหมายที่ควบคุมว่าเมื่อไรที่รัฐบาล จะขอดูการสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์
เช่นอีเมลและสิ่งที่สั่งเก็บจากทางไกลได้นั้น
เขียนขึ้นในปี 1986 และมันอาจมีผลกระทบ ที่จะเปิดช่องให้รัฐบาล
อ้างได้เป็นอย่างน้อยว่าพวกเขาควร ขอข้อมูลสถานที่มาได้โดยไม่ต้องมีหมายค้น
หรือในช่วงหนึ่ง รัฐบาลก็เคยอ้างว่า รัฐไม่ต้องการหมายค้น
ในการดูอีเมลที่คุณเปิดอ่านแล้ว
(ห้า ด้วยเหตุผลทางกฎหมาย เอ. คำร้องขอจากภาครัฐ)
ในฤดูใบไม้ผลิปี 2011
กระทรวงยุติธรรม โดยเฉพาะเอฟบีไอ
ส่งคำขอหลายคำขอไปให้บริษัทอินเทอร์เน็ต โดยเป็นส่วนหนึ่งของการสืบสวนกรณีหนึ่ง
เกี่ยวกับบุคคลที่เชื่อมโยงกับวิกิลีกส์
เราได้ปล่อยเอกสารลับ 400,000 ฉบับออกมา...
สำหรับพวกคุณที่ไม่รู้ว่าจูเลียน อัสซานจ์เป็นใคร
เขาก่อตั้งวิกิลีกส์ขึ้น
ในอดีต วิกิลีกส์ได้ปล่อยเอกสารลับ เกี่ยวกับสงครามอิรัก
อ่าวกวนตานาโม และอัฟกานิสถานออกมา
และคุณก็รู้ว่านั่นเป็นพัฒนาการเชิงบวก อย่างเห็นได้ชัด
สำหรับพวกเราที่คิดว่าข้อมูลนั้น...
(โฆษกกลุ่มแฮ็กติวิสต์แอนอนีมัส)
...ควรเข้าถึงได้มากขึ้น เกือบจะไม่ว่าในกรณีใด
และเห็นได้ชัดว่ามันเป็นพัฒนาการที่คุกคาม สถาบันพวกนั้น เข่นบริษัทต่างๆ
ซึ่งในหลายกรณีต้องพึ่งการเก็บความลับ
ผมขอประณามการกระทำของวิกิลีกส์
มันทำให้ความมั่นคงของชาติเรา ตกอยู่ในความเสี่ยง
ทวิตเตอร์ได้รับคำสั่งที่ขอข้อมูล เกี่ยวกับผู้ใช้ทวิตเตอร์บางคน
คนพวกนี้ทุกคนเป็นผู้ใช้งาน
ที่เกี่ยวข้องกับเว็บไซต์ผู้เป่านกหวีดที่ชื่อวิกิลีกส์
ยังไงก็ตาม มันไม่ใช่แค่คำสั่งธรรมดา
ที่จริงมันเป็นคำสั่งเปิดเผยข้อมูล และมันก็มากับคำสั่งปิดปาก
มันสั่งห้ามทวิตเตอร์พูดออกสาธารณะ
เรื่องข้อเท็จจริงที่พวกเขาได้รับคำขอนี้
อัสซานจ์ประณามการเคลื่อนไหวนี้
เขากล่าวว่าตนเชื่อว่าบริษัทอินเทอร์เน็ต รายอื่นๆ ของอเมริกา
เช่นเฟซบุ๊กและกูเกิล อาจได้รับคำสั่งให้เปิดเผยข้อมูลเช่นกัน
บริษัทอย่างอเมซอน ยาฮู ดรอปบ็อกซ์...
แม้แต่เฟซบุ๊กก็สามารถส่งข้อมูลให้รัฐบาลได้
โดยไม่แจ้งผู้ใช้ก่อน
ต่อให้คุณคิดว่าสิ่งที่คนพวกนี้ทำอยู่ผิด
นั่นก็คือเหตุผลที่บทบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่หนึ่งมีอยู่ เพื่อปกป้องคนที่ไม่เป็นที่นิยม
ซึ่งกล่าวสิ่งที่ไม่เป็นที่นิยม
แต่ทวิตเตอร์สู้กลับ
พวกเขาปล่อยข้อมูลนั้นให้ผู้ใช้งานดังกล่าว และแจ้งให้พวกเขารู้ล่วงหน้า
และพวกเขาก็ประสบความสำเร็จ ในการขอกลับคำสั่งปิดปาก
ระหว่างนั้น อเมซอน เพย์พาล มาสเตอร์การ์ด และวีซ่า
พวกเขาล้วนยอมจำนนต่อแรงกดดัน เกี่ยวกับผู้ใช้งานของตน
คุณก็รู้ วัฒนธรรมแห่งความซื่อสัตย์ภักดี
ไม่ใช่ต่อคุณ แต่ต่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า เป็นเรื่องสำคัญในการประสบความสำเร็จ
มันดูเป็นแบบนั้นสำหรับผม และในกรณีนี้ มันก็ไม่ซื่อสัตย์ต่อประเทศ
ขณะที่ประธานาธิบดีบุชอาจคิดว่ามันไม่ซื่อสัตย์ ก็ต้องขอบคุณทวิตเตอร์
ที่ยืนหยัดสู้เพื่อความเป็นส่วนตัวของนักเคลื่อนไหว อย่างจูเลียน อัสซานจ์
ทำให้ตอนนี้เราให้คุณดูเรื่องนี้ได้...
วันนี้ เราปล่อยไฟล์กว่า 287 ไฟล์
ซึ่งบันทึกความเป็นจริงของอุตสาหกรรม การสอดแนมมวลชนระดับนานาชาติ
อุตสาหกรรม...
ที่ตอนนี้ขายอุปกรณ์ ให้เผด็จการและประชาธิปไตยเหมือนๆ กัน
เพื่อที่จะดักเก็บข้อมูล...
ประชากรทั้งหมด
เหตุการณ์ 9/11 ได้เป็นใบเบิกทาง...
ให้ประเทศในยุโรป ให้...
สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย แคนาดา แอฟริกาใต้ และประเทศอื่นๆ
ได้พัฒนาระบบสอดแนมที่ส่งผลต่อเราทุกคน
(ห้า ด้วยเหตุผลทางกฎหมาย เอ. คำร้องขอจากภาครัฐ)
(บี. ไม่มีการรับประกัน ว่าข้อมูลจะไม่ถูกเปิดเผยหรือเข้าถึง)
ไฟล์สอดแนมเหล่านั้นแสดงให้เห็นอุตสาหกรรม ขนาดยักษ์ที่ทำการขายให้รัฐบาลสหรัฐฯ
และรัฐบาลต่างๆ ทั่วโลก
แทนที่จะมีกฎหมายการตระหนักรู้ข้อมูลเบ็ดเสร็จ
โดยมีสัญลักษณ์อันใหญ่ รูปดวงตาของพีระมิดที่มองดูทุกคน
และตรวจตราโลก ด้วยแสงเลเซอร์อันมุ่งร้ายของมัน
พวกเขาก็มีบริษัทกลุ่มหนึ่งที่ตั้งอยู่แทน
ที่มอบส่วนเสี้ยวของความสามารถเหล่านั้นให้
มันถูกส่งมอบภายใต้สัญญาต่างๆ กัน ซึ่งขึ้นไปถึงหน่วยงานและคนกลุ่มเดียวกัน
หนึ่งในบริการที่นิยมที่สุด เรียกว่าแมสซีฟอินเทอร์เซ็ป
และหลักๆ แล้วสิ่งที่รัฐบาลพยายามทำอยู่กับสิ่งนี้
ก็คือเก็บข้อมูลมากเท่าที่มากได้ จากการสื่อสารของเรา
เพื่อให้พวกเขาวิเคราะห์มันได้ และจับแบบแผนในนั้นได้
และมันก็น่าสนใจที่ในบทความของคุณ
คุณตั้งใจพูดถึงธรรมชาติที่เป็นความลับ ของธุรกิจนี้
บอกว่าพวกเขาทำการขายผ่านงานแสดงสินค้า ที่ไม่เปิดให้สื่อเข้าถึง
แต่ที่จริงเราได้ไปงานประชุมเหล่านี้มางานหนึ่ง
มันง่ายพอดู เราแค่โทรไปและขอบัตรผ่าน
เราจึงได้คุยกับตัวแทนของหนึ่งในบริษัทเหล่านี้
บริษัทที่ชื่อว่าเซลเลไบรท์ พวกเขาอยู่ในไฟล์สอดแนมนั่นด้วย
พวกเขาขายอุปกรณ์ดึงข้อมูลจากมือถือ
ให้หน่วยงานภาครัฐสำคัญๆ ทุกหน่วยงานในสหรัฐฯ
ผมชื่อคริสโตเฟอร์ ชิน
ผมเป็นรองประธานฝ่ายวิศวกรรม ของเซลเลไบรท์ สหรัฐอเมริกา
วันนี้ผมจะแสดงระบบยูเฟดของเซลเลไบรท์ ทางขวามือของผมนี่ให้คุณดู
มันเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ดึง...
ข้อมูลนับไม่ถ้วนจากอุปกรณ์มือถือ
อย่างข้อความ รูปภาพ วิดีโอ เสียง บันทึกการโทร อะไรแบบนั้น
หน่วยงานทั่วสหรัฐอเมริกาและทั่วโลกใช้มัน
ใช่ ไอโฟนนี่เก็บข้อมูลไว้โดยเจาะจง เป็นจำนวนมาก
หรือมากกว่าโทรศัพท์ทั่วไปของคุณ
มันเป็นคลังดิจิทัลของชีวิตส่วนตัวคุณ ชีวิตการงานคุณ
และนี่คือเหตุผลที่วงการนี้...
มันเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดในช่วงสองปีหลัง
เมื่ออุปกรณ์ซับซ้อนขึ้น มันก็เก็บข้อมูลไว้ได้มากขึ้น
นี่เป็นอุปกรณ์ส่วนตัวที่สุดชิ้นหนึ่งของคุณในทุกวันนี้ มากกว่าแลปท็อปของคุณเสียอีก
โดยทั่วไปแล้วเราคิดถึงตัวเอง ในฐานะผู้ผลิตเครื่องมือ
ก็เหมือนที่กล็อกหรือเบเร็ตต้าผลิตปืน
เราผลิตเครื่องมือที่ทำหน้าที่เฉพาะอย่างหนึ่ง
แล้วเราก็วางตลาดเครื่องมือนั้น โดยมุ่งเฉพาะ...
ก็เหมือนที่เราออกไปซื้อปืนพก โดยไม่มีเอกสารรับรองไม่ได้
เราไม่ได้ขายมันให้ใครก็ได้
แต่คุณพอจะนึกภาพตัวเองขายมันออกไหม หรือมีกฎหมายห้าม
ไม่มีกฎหมายห้ามขายเจ้านี่
ให้คนที่ไม่อยู่ในหน่วยงานรักษากฎหมาย หรือรัฐบาล อะไรทำนองนั้น
ถ้ามีใครถ่ายข้อมูลโทรศัพท์ผมไป
เขาอาจหัวเราะท้องแข็งกับเนื้อหาที่อยู่ในนั้น
แต่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะโดนจับเข้าคุก
ผมถึงคิดว่ามันขึ้นกับเราจะมองมันยังไงจริงๆ
คือว่ามีความกังวลเรื่องความเป็นส่วนตัวอยู่ แต่ผมออกจะอยู่ฝั่งที่...
ผมเดาว่าคงเป็นฝั่งเสรี ในเรื่องที่ความเป็นส่วนตัวของผมจะถูกเปิดเผย
ส่วนคนอื่นๆ นั่นต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันเป็นมุมมองส่วนตัวอย่างแท้จริง
โทรศัพท์ผมเองน่ะ คือว่า...
ที่จริงแล้วผมขอถอนคำพูด
ผมมีข้อมูลเกี่ยวกับงานอยู่มาก ในแบล็กเบอร์รีของผม
ดังนั้นถ้าข้อมูลนี้หลุดออกไป ผมอาจกังวลพอดู
ผู้ขายอุปกรณ์สอดแนม เจาะกลุ่มลูกค้าอยู่สองประเภท
พวกเขามุ่งเป้าที่รัฐบาลโดยตรง แล้วพวกเขาก็ยังมุ่งเป้าไปที่...
ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต และผู้ประกอบการโทรคมนาคม
ผู้ถูกมอบหมายให้รับผิดชอบ การสอดแนมลูกค้าของตัวเอง
ตัวอย่างเช่นมีซอฟต์แวร์ชิ้นเล็กๆ อยู่ชิ้นหนึ่ง
ที่ถูกติดตั้งลงในโทรศัพท์ทุกเครื่องในอเมริกา
ซอฟต์แวร์นี้ชื่อแคร์ริเออร์ไอคิว
และต้องขอบคุณวิดีโอ
ที่ผู้ดูแลระบบจากรัฐคอนเนตทิคัตโพสต์ลงยูทูบ
ตอนนี้โลกจึงรู้ว่าซอฟต์แวร์นี้จับตาดู ทุกการกดปุ่มของเรา
ห้าห้าสาม และไล่ต่อไปเรื่อยๆ
ตามคำกล่าวของหัวหน้าฝ่ายการตลาด ของแคร์ริเออร์ไอคิว
พวกเขาตระหนักดีว่าข้อมูลนี้เป็นเรื่องอ่อนไหว และเรียกมันว่าขุมสมบัติ
มันกลายเป็นเรื่องใหญ่มากพอ
ให้อัล แฟรงเคนตัดสินใจ นำประเด็นนี้เข้าสู่สภาคองเกรส
ท่านประธานครับ ชาวอเมริกันนับล้านๆ คนมีสมาร์ทโฟน
ซึ่งมีซอฟต์แวร์ที่ติดตั้งมาล่วงหน้า ออกแบบโดยบริษัทชื่อแคร์ริเออร์ไอคิว
ผลการวิจัยเมื่อเร็วๆ นี้แสดงให้เห็นว่า มันดักจับข้อมูลที่อ่อนไหวในขอบเขตกว้างขวาง
ขอผมเริ่มด้วยการบอกว่าเราไม่ได้เสาะหา หรือได้ข้อมูลใดๆ มา
จากแคร์ริเออร์ไอคิว ในการสืบสวนใดๆ ของเรา
(โรเบิร์ต มุลเลอร์ ผอ.เอฟบีไอ)
ไม่ได้มาโดยตรงจากแคร์ริเออร์ แต่จากผู้ให้บริการเครือข่ายไร้สายล่ะ
ไม่ครับ ผมเชื่อว่าไม่
ถ้าคุณกำลังระบุถึงการใช้งานซอฟต์แวร์ แคร์ริเออร์ไอคิวใน...
โดยอีกฝ่าย... โดยผู้ให้บริการเครือข่ายไร้สาย เราเสาะหาข้อมูลนั่นหรือ
ผมไม่รู้ว่าในข้อมูลที่เราหามา จากผู้ให้บริการเครือข่ายไร้สาย
หรืออะไรแบบนั้น แล้วผมก็ไม่ได้กำลังพูดถึง...
แคร์ริเออร์ไอคิว ผมกำลังพูดถึง ผู้ให้บริการเครือข่ายไร้สาย
ที่อาจได้ข้อมูลมา
ด้วยวิธีบางอย่าง ที่แคร์ริเออร์ไอคิวอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง
เอฟบีไอจะต้องการให้แคร์ริเออร์ไอคิว ส่งข้อมูลทั้งหมดนี้ให้พวกเขาไปทำไม
ในเมื่ออย่างไรเสีย พวกเขาก็สามารถใช้ บริการใดบริการหนึ่ง
ที่อยู่ในไฟล์สอดแนมนั่นได้
ยกตัวอย่างเช่นสินค้านี้ สแกนแอนด์ทาร์เก็ต
ซึ่งอ้างว่ามันสามารถค้นหาจากเอสเอ็มเอส ไอเอ็ม ทวิตเตอร์ อีเมล
เฟซบุ๊ก บล็อก และกระดานสนทนา แล้ววิเคราะห์ข้อมูลปริมาณมากแบบเรียลไทม์
หรือฟินฟิชเชอร์ ซึ่งสาธิตให้เห็นว่าตำรวจ สามารถแทรกแซงระบบของใครก็ได้ได้อย่างไร
ผ่านคลิปวิดีโอหลายคลิปซึ่งเคยมีให้ชม บนเว็บไซต์ของพวกเขา
พวกเขาแสดงภาพเจ้าหน้าที่แฮ็กเข้ากูเกิล และเฟซบุ๊กด้วยซ้ำในตัวอย่างสาธิต
ใครมีอุปกรณ์ชนิดนี้บ้าง
อุปกรณ์ดักข้อมูลมวลชนถูกขาย โดยผู้ค้าอุปกรณ์สอดแนมทั่วโลก
ที่จริงแล้วมันจึงอยู่ในมือใครก็ได้ ที่ต้องการมันและจ่ายไหว
ระบบฟินฟิชเชอร์ถูกขายให้อียิปต์ เพื่อจับตาดูผู้ที่ต่อต้านผู้นำของพวกเขา
มีเอกสารจริงๆ อยู่ มันรวมถึง การฝึกอบรมคนสองถึงสี่คนด้วย
ด้วยราคาต่ำมากๆ ที่ประมาณ 11,000
หรือโครงการของทีมแฮ็กระบบ ที่โฆษณาว่ามันสามารถแกะรอย
โทรศัพท์มือถือนับแสนๆ เครื่องได้ในระบบเดียว
หรือซอฟต์แวร์แบบคาพาว ซึ่งวิเคราะห์ เครือข่ายสังคมทุกเครือข่าย โดยมีฟีเจอร์เช่น
ความสามารถในการค้นหาคำสำคัญและวลีต่างๆ
ทุกอย่างเกิดขึ้นบนเฟซบุ๊ก
แล้วมันก็แสดงความถี่ของการสนทนา
ระหว่างคนคนหนึ่งกับอีกคน และอะไรเทือกๆ นั้น
เรื่องนี้เปิดช่องให้ทำโปรไฟล์ได้มาก
มันสร้างฐานข้อมูลมหึมาให้ผู้รักษากฎหมาย ได้ใช้ประโยชน์ และบ่อยครั้งก็อ่านผลแบบผิดๆ
เมื่อมีบริษัทเป็นร้อยๆ เสนอบริการเหล่านี้ให้
ทำไมเอฟบีไอจึงต้องใช้แคร์ริเออร์ไอคิวด้วย
ทุกอย่างมาจากโทรศัพท์มือถือ ทุกอย่างมาจากคอมพิวเตอร์...
อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นบนอินเทอร์เน็ต ไม่ว่าจะนอกประเทศ
หรือภายในประเทศ อาจถูกจับตามองได้ โดยใช้อุปกรณ์ชนิดนี้
ถ้าคุณดูข่าวตอนนี้ เกี่ยวกับสิิ่งที่เรียกกันว่า "บิ๊กดาต้า"
บิ๊กดาต้ากำลังหาคำตอบอย่างจริงจังให้ คำถามที่ว่ารัฐบาลและบริษัทต่างๆ
จะทำงานกับข้อมูลนั้นอย่างไร เพื่อจะมองหาสิ่งผิดปกติ
และคาดการณ์ว่าคุณจะทำอะไรเมื่อไร
พวกเขาจะได้หยุดคุณไม่ให้ทำมันได้
และรัฐบาลก็ไม่ได้ซ่อนมันเป็นความลับเสียด้วยซ้ำ
ถ้าเราเข้าชมเว็บไซต์ธุรกิจของพวกเขา มีใบสมัครอยู่ที่นั่น
มองหานักพัฒนามาสร้างเครื่องมือที่ดีขึ้น
ในการสอดแนมกิจกรรมออนไลน์ในวงกว้าง
ตัวอย่างของการสอดแนมรวมถึงแต่ไม่จำกัดอยู่แค่
ฟ็อกซ์นิวส์ ซีเอ็นเอ็น เอ็มเอสเอ็นบีซี ทวิตเตอร์ เฟซบุ๊ก ฯลฯ
ซึ่งนำเรากลับมาสู่คำนั้นที่เราพบ ในข้อตกลงผู้ใช้งานจำนวนมาก
มันเป็นคำที่ส่งเรามาตามเส้นทาง ทั้งหมดนี้ตั้งแต่ต้น คำว่าป้องกัน
นี่อาจทำให้คุณนึกสงสัยว่า ภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นอะไรบ้าง
ที่การสอดแนมทั้งหมด ที่เราตกลงยอมรับไปนี้จะป้องกันได้จริง
(หก เราอาจใช้ข้อมูลของคุณเพื่อป้องกัน)
พูดโดยสรุปแล้ว เมื่อวันที่ 3 มกราคม 20 วันก่อนผมจะไปพักผ่อน ผมได้ทวีตว่า
"นายว่างมาซุบซิบ/เตรียมตัวกันสัปดาห์นี้ ก่อนฉันจะไปถล่มอเมริกามั้ย"
จบทวีตด้วยจูบ ซึ่งดูคุกคามเท่าที่เป็นน่ะนะ
(ลีห์ ไบรอัน - สหราชอาณาจักร)
ยี่สิบวันต่อมา ผมขึ้นเครื่องไปสนามบินแอลเอ
เราจองโรงแรมไว้ตรงฮอลลีวูดบูเลอวาร์ด
เราจะไปเที่ยวเรื่อยเปื่อยกันสัปดาห์หนึ่ง แค่ไปดูอะไรๆ เป็นนักท่องเที่ยวธรรมดา
ลงจากเครื่องบิน ผ่านจุดตรวจหนังสือเดินทาง รูดหนังสือเดินทางผ่านเครื่อง
แล้วพวกเขาก็แบบ "คุณมาทางนี้ได้มั้ย"
เพราะผมถือหนังสือเดินทางไอริช ผมเลยคิดว่าอาจเพราะเป็นคนไอริช
เหมือนเป็นมือระเบิดไออาร์เอตามภาพจำน่ะ
พวกเขาค้นกระเป๋าเดินทางผม แล้วผมก็แบบ "คุณทำอะไรอยู่น่ะ"
ตอนพวกเขาดึงผมเข้าห้องกักตัว
ผมถูกสอบถามอยู่ห้าชั่วโมง ว่าผมมีบัญชีทวิตเตอร์หรือเปล่า
ผมก็แบบ "ล้อกันเล่นหรือเปล่า คุณกักตัวผมไว้เพราะทวีตอันเดียวเนี่ยนะ"
พวกเขาแบบ "คุณหมายความว่าไง ที่ว่า 'ถล่มอเมริกา'"
ผมก็แบบ "ไปปาร์ตี้ไง มันหมายถึงสนุกสุดเหวี่ยง เมาแอ๋"
พวกงั่งที่ไหนที่อ่านทวีตนั่นได้ก็คงเห็นได้ ว่ามันหมายความว่าไง
มันลงท้ายด้วยจูบนะ
ผมแน่ใจว่าฮิตเลอร์ไม่ได้จบบันทึกของเขา ด้วยจูบหรืออะไรก็ตามที่เขาทำแน่
จากนั้นพวกเขาเลยย้ายเราไปห้องกักตัวห้องหนึ่ง
แต่แล้วตอนเที่ยงคืน คนทำงานก็เปลี่ยนกะ
แล้วพวกเขาก็ไม่รู้ว่าเราไปอยู่ที่นั่นเรื่องอะไร ก็เลยใส่กุญแจมือเรา
ยัดเราเข้ารถตู้ตำรวจ
แล้วก็พาเราไปเข้าคุก ศูนย์กักกันใจกลางเมือง
ผู้บริสุทธิ์ไม่ควรถูกปฏิบัติด้วยเหมือนเศษสวะ
แล้วพวกเขาก็ลากเราไปทั่ว ผลักเราเข้าผนัง
ฟังดูเหมือนวันพักผ่อนที่เลวร้ายสุดๆ
- รัฐบาลชดใช้ให้คุณไหม - ไม่เลยครับ
พวกเขาไม่ยอมพูดอะไรเรื่องสิ่งที่เกิด
ถ้าผมเขียนว่าผมจะสนุกสุดเหวี่ยง
พวกเขาคงจับผมข้อหาเหวี่ยงข้าวของใช่มั้ย
เวลาผมไปประเทศอื่นๆ
เรื่องนี้จะโผล่ขึ้นมาว่าผมถูกปฏิเสธจากอเมริกา
ดังนั้นผมก็มีแนวโน้มจะโดนลากตัวออกไป ที่สนามบินทุกแห่ง
แล้วซักถามเรื่องที่เกิดขึ้น
แล้วผมก็ต้องอธิบายว่าเป็นเพราะทวีตอันเดียว
ผมเป็นอิตาเลียน ไอริช ฝรั่งเศส โปรตุเกส อเมริกันพื้นเมือง คนผิวดำ
ผมเป็นชาวอวตารอยู่หนึ่งส่วนสิบแปดด้วย
นี่คือโจ ลิพารี โจ ลิพารีเจอกับวันอันหนักหนาที่ร้านแอปเปิล
เขาถูกบังคับให้เข้าคิวรอเป็นเวลาสี่ชั่วโมง ก่อนจะผละมาในที่สุด
ผมกลับบ้านมาจากร้านแอปเปิล โดยยังหงุดหงิดนิดหน่อย
(โจ ลิพารี นักแสดงตลก)
ดูดยานิดหน่อย เปิดเรื่องไฟท์คลับดูเพื่อผ่อนคลาย เข้าเฟซบุ๊ก
และไอ้โรคจิตสวมเสื้อเชิ้ตผ้าอ็อกซ์ฟอร์ดคนนี้ ก็อาจสติหลุดแล้วเดินอาดๆ จาก...
สำนักงานหนึ่งไปอีกสำนักงาน พร้อมปืนอัดแก๊ส กึ่งอัตโนมัติอาร์มาไลท์เออาร์-10
แล้วผมก็พูดอย่างเดียวกัน เว้นแต่บอกว่าร้านแอปเปิล
ยิงนัดแล้วนัดเล่า...
แล้วก็รู้ใช่มั้ย หลักๆ แล้วก็คำต่อคำเลย เว้นแต่...
ที่ไหน
เล่นเฟซบุ๊ก เตรียมตัวจะไปเรียนโยคะ
แล้วก็มีเสียงเคาะแบบดนตรีปิดฉากตลกที่ประตูผม
ผมก็แบบ เฮ้ย อาจมีใครมาที่นี่ เพื่อดูไฟท์คลับกับผมก็ได้
เปิดมัน แล้วก็ตู้ม ตำรวจนิวยอร์ก หน่วยสวาท พวกเขาใส่เสื้อเกราะกันกระสุนด้วย
ชักปืนอยู่ แล้วพวกเขาก็...
รื้อที่นี่กระจุย พวกเขาค้นทุกอย่างเลยจริงๆ
ตอนที่ตำรวจนายหนึ่งเจอกล่อง ใส่รางวัลทางการทหารทั้งหมดของผม
เขาก็แบบ "คุณเคยเป็นทหารเหรอ"
แล้วเราก็เริ่มคุยกัน แบบว่าคุยแบบทหาร เขาเห็นว่าผมพูดภาษานั้นได้
ตอนนั้นแหละที่เขาถามผมว่า "คุณรู้จักอาร์มาไลท์เออาร์-10 มั้ย"
แล้วผมก็แบบ "คุณมาที่นี่เพราะเรื่องนั้นเหรอ พวก
คุณมาที่นี่เพราะผมเล่นมุกห่วยๆ บนเฟซบุ๊กเนี่ยนะ" คือผม เข้าใจมั้ย...
มันทำผมอึ้งไปเลย มันเป็นเรื่องชวนเซ็งขั้นสุด จริงๆ นะ
หน้าเฟซบุ๊กของเราพาหน่วยสวาทมาที่บ้านเรา
พวกเขาบอกผมไม่ให้ไปไกลจากนิวยอร์ก
เพราะผมจะเป็นที่ต้องการตัว สำหรับคดีในศาลพวกนี้เป็นเวลาหนึ่งปี
เขาอ้างว่าเพื่อนบนเฟซบุ๊กของผมโทรเรียก 911
ซึ่งเป็นอีกเรื่องที่ผมคิดว่าตุ๋นกันทั้งเพ ผมเลยขอเทป 911...
ที่เขาเก็บไว้ในแฟ้ม พวกเขาต้องมี แล้วมันก็เป็นสิทธิของผม มันเป็นของของผม
พวกเขาต้องเอารูปถ่ายหน้าผู้ต้องหาของผม ให้ผมถ้าผมต้องการ
เขาเลยกลับมาแล้วบอกว่า "อ๋อ ปรากฏว่า ไม่ได้มีคนโทรหา 911 หรอก
มีคนเดินเข้าไปแจ้งที่สถานีตำรวจน่ะ
แล้วนั่นก็เป็นสิ่งที่เราไม่เก็บบันทึกไว้"
"คุณได้ที่อยู่ผมมายังไง" ผมอยู่ที่นันมาแค่สิบวัน รู้มั้ย
ผมยังไม่ได้อัพเดทที่อยู่ส่งไปรษณีย์ผมเลย
จดหมายติดต่อจากธนาคารถูกส่งไป ที่อพาร์ตเมนต์เก่าผม
ไม่มีอะไรที่บอกว่าผมพักอยู่ที่นั่น เว้นแต่ข้อตกลงปากเปล่า
สามนาทีหลังจากผมกินมื้อเที่ยงเสร็จ
ก็มีคนบอกผมให้ขึ้นไปที่ส่วนสำนักงาน
(วิโต้ ลาพินต้า นักเรียน)
แล้วผมก็นั่งลงใน...
ห้องรอง ผอ. แล้วก็...
ไม่มีใครบอกผมว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งสิบนาทีให้หลังละมั้ง
โทรศัพท์ฉันดัง แล้วมันก็เป็นหมายเลขของโรงเรียนเขา
ฉันรับมัน เป็น รปภ. ของโรงเรียน
(ทิมี่ โรเบิร์ตสัน แม่วิโต้)
แค่โทรมาแจ้งให้ทราบ
แบบว่าแจ้งข้อมูลเราน่ะ แค่บอกให้เราเตรียมตัวไว้
หน่วยอารักขาประธานาธิบดีมาที่นี่ กับทางสำนักงานตำรวจ
แล้วพวกเขาก็กักตัววิโต้ไว้ พวกเขากำลังคุยกับเขา
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา สวมสูทกับแว่น...
แล้วเขาก็บอกว่าเขาเป็นคนหนึ่งใน...
หน่วยอารักขาประธานาธิบดี เขาบอกผมว่า เป็นเพราะโพสต์หนึ่งที่ผมโพสต์
มันถูกระบุว่าเป็นภัยคุกคามต่อประธานาธิบดี
ใช่ เด็กเกรดเจ็ดคนหนึ่งถูกเอฟบีไอมาเยือน
เพราะสัญญาณอันตราย ที่ขึ้นมาในระบบสอดแนมของพวกเขา
ตอนนั้นผมบอกว่าอุซามะฮ์ตายยังไง
แล้วก็บอกให้โอบามาระวัง เพราะอาจมีมือระเบิดฆ่าตัวตาย
มันไม่ได้พิจารณาอายุเขา
หรือดูว่าความเห็นของเขาเรื่องโอบามา ต้องระวังตัวเป็นความเห็นอย่างห่วงใย
เครื่องจักรกลนั่นตัดสินใจง่ายๆ โดยดูจากคำชุดหนึ่ง
ว่าวิโต้อาจเป็นภัยคุกคาม
(หก เราอาจใช้ข้อมูลของคุณเพื่อป้องกัน เอ. การประท้วง)
ก่อนเกิดอาชญากรรม... ความเชื่อ การทำลายความสงบเรียบร้อยที่อาจเกิดขึ้นนี่
ความเชื่อของพวกเขาว่าคุณอาจก่ออาชญากรรม มันเป็น...
มีการจับกุมก่อนเกิดอาชญากรรม ในเรื่องไมนอริตี้รีพอร์ต
คุณมาร์คส์ ด้วยคำสั่งของหน่วยป้องกันก่อนเกิด อาชญากรรมเขตปกครองพิเศษโคลอมเบีย
ผมขอจับกุมคุณฐานก่อเหตุฆาตกรรมในอนาคต ต่อซาราห์ มาร์คส์
และโดนัลด์ ดูบิน ซึ่งจะเกิดขึ้นวันนี้ 22 เมษายน เวลา 08:00:04
ไม่! ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
การจับกุมนี้เกิดขึ้นในวันพิธีเสกสมรส
ตอนฉันไปเข้าร่วมงานปิกนิกแต่งงาน แบบแฟลชม็อบ โดยแต่งเป็นซอมบี้
แล้วฉันกับซอมบี้อีกสี่ราย ก็ถูกจับกุมแบบกันไว้ก่อน
ฐานที่อาจทำลายความสงบเรียบร้อย
ต่อให้คุณแต่งตัวเป็นซอมบี้
สำหรับผมก็ดูเหมือนอาชญากรรมยังไม่เกิดจริงๆ จนกว่าคุณจะกินสมองใคร
ถ้าจะพูดให้เป็นธรรม เราก็มีเค้กสมองนะ
ก็นั่นแหละ
พวกเขารู้ได้ยังไงว่าคุณจะแต่งตัวเป็นซอมบี้วันนี้
- อาจมีอีเมลหรืออะไรสักอย่าง - ก็อาจมี ยากที่จะรู้ได้ค่ะ
- ผมคิดว่านั่นมัน... - นั่นเป็นเรื่องน่ากลัว
สิ่งบ่งชี้ที่บอกว่าพวกเขาจับตาดู เครือข่ายสังคมส่วนตัวอยู่
มาในลักษณะที่พวกเขาตอบสนอง แล้วก็ถามเรื่องเจาะจงบางอย่าง
พวกเขาถามเรื่องหนอนแล้วก็อุปกรณ์ปีนป่าย
ซึ่งต้องได้ยินมาผ่านการพูดคุยบนอินเทอร์เน็ต
ไม่มีข้อไหนเป็นจริงนะคะ ไม่มีใครมีหนอนหรืออุปกรณ์ปีนป่าย
แล้วก็ไม่มีอะไรที่อาจเป็นอันตราย ต่อการฉลองพิธีเสกสมรสด้วยตัวมันเอง
เราไม่ได้อยู่ใกล้งานฉลองพิธีเสกสมรสเลย
แล้วเราก็ไม่มีแผนจะเข้าไปใกล้งานฉลอง พิธีเสกสมรสด้วย
อะไรก็ตามที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการฉลอง งานแต่งงานแพงระยับ แสนสุข ขี้อวด
ของคนแปลกหน้าสองคนนี้อย่างเป็นทางการ
ถูกป้องกันไม่ให้เกิดขึ้น
แล้วเรื่องนั้นก็ดูน่าหวั่นใจอย่างยิ่ง
เราเห็นได้ว่ามาตรการสอดแนม ถูกนำมาใช้ปิดปากการประท้วง
ก่อนมันจะเกิดขึ้นเสียอีก
แน่ละว่านี่เป็นงานเสกสมรส
(คริส ไนท์ ผู้ประท้วงงานเสกสมรส)
เราทุกคนช่วยจ่ายค่าพิธีเสกสมรส
มันเป็น... คือว่ามันไม่ใช่แค่งานแต่งงานส่วนตัว
คุณกำลังจับกุมศาสตราจารย์ด้านมานุษยวิทยา
ที่ดูแลกลุ่มละครข้างถนน
- ระวังกุญแจด้วย - อ้อ ผมอยากได้กุญแจคืน
ไม่ เรายึดกุญแจ
เราไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องนี้เกิดขึ้น
เห็นชัดๆ ว่าเราเป็นคณะละครข้างถนน
พวกเราบางคนสวมชุดแสดงอยู่ด้วย รู้มั้ย
เราถูกขังไว้ที่สถานีตำรวจลูวิสแชม เป็นเวลา 25 ชั่วโมง
พอพิธีเสกสมรสจบลงทั้งหมด อย่างปลอดภััยแล้ว เราก็ถูกปล่อยตัว
เป็นครั้งแรกเท่าที่ผมรู้ในประเทศนี้
ที่พวกเราจำนวนหนึ่ง พวกเราประมาณ 50 คนได้ถูกจับกุม
และในกรณีส่วนใหญ่ ถูกคุมขังเพราะคิดเรื่อง... การประท้วง
และในกรณีนี้ เพราะคิดเรื่อง การแสดงละครข้างถนน
ชีวิตส่วนใหญ่มีพื้นฐานบนความไว้วางใจ
ถ้าคุุณพูดคุยกับคนใกล้ชิดของคุณ เรื่องการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ครั้งสำคัญ
ที่จำเป็นอย่างยิ่งต่อบริษัทคุณ แล้วคุณอ่านเจอมันในหน้าหนังสือพิมพ์
ก่อนการตัดสินใจนั่นจะถูกนำไปใช้ คุณถูกกันไม่ให้ทำอะไร
เพราะมีบางคนในบริษัทคุณไปพูด คุณจะไม่ชอบมันหรอก
แล้วมันก็เจ็บปวด
พวกนักเคลื่อนไหวไม่จำเป็นต้องก่ออาชญากรรม พวกเขาแค่ต้องส่งข้อความ
อีเมล และโทรหากันว่าอาจไปประท้วง
แต่ผมคิดว่าคำตอบ ไม่ใช่การพรากเอาความสามารถ
ในการดูการกระทำสาธารณะของพลเมือง และเก็บบันทึกเกี่ยวกับพวกเขาไป
ทางออกคือการจัดการให้แน่ใจ ว่าเราเลือกรัฐบาลที่ดีกว่านี้มา
สิ่งหนึ่งที่ผมได้ยินบ่อยๆ ก็คือ
ใครจะสนว่าพวกเขาเก็บข้อมูลทั้งหมดนี่ เกี่ยวกับตัวฉันหรือเปล่า
ฉันไม่มีอะไรต้องซ่อน เพราะงั้นมันจะสำคัญตรงไหน
เอาละ ผมรู้จักข้อโต้แย้งนี้ แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องใหม่นัก
มันเป็นแนวคิดโบราณ บอกว่าเรา...
ทำตามกฎเกณฑ์ งั้นอะไรจะเกิดขึ้นล่ะ
ระหว่างการใช้ชีวิตเรียบง่ายที่ผมอยากใช้
และหวังว่ารัฐบาลจะปกป้องความเป็นส่วนตัวผม
หรือคาดว่าจะไม่มีใครปกป้องความเป็นส่วนตัวผม
แล้วก็ใช้ชีวิตที่... เรียบง่ายน้อยกว่า ผมเลือกข้อหลังนะ
มันก็แค่ดูมีโอกาสสำเร็จสูงกว่าน่ะสำหรับผม
ผมขอแสดงความยินดีกับคนที่บอกว่า ตัวเองไม่มีอะไรต้องซ่อน
ผมไม่เชื่อพวกเขา
แล้วผมก็ขอพูดด้วยว่าพวกเขาอาจซ่อน บางอย่างจากบางคนอยู่ เราทุกคนทำงั้น
เราไม่มีอะไรต้องซ่อนจนกว่าเราจะมี
แล้วก็ไม่แน่ว่าเราจะรู้ว่า อะไรที่เราต้องซ่อนหรือไม่
(หก เราอาจใช้ข้อมูลของคุณเพื่อป้องกัน)
(เอ. การประท้วง บี. การสื่อสารส่วนตัว)
คุณอาจจำคดีมิลลี่ได้
เด็กสาววัยรุ่นในอังกฤษที่หายตัวไปในปี 2002
ตำรวจในเซอร์รีย์บอกว่าพวกเขากังวลขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องความปลอดภัยของเด็กสาววัย 13 ปี
ซึ่งไม่มีใครพบเห็นมาตั้งแต่บ่ายวันพฤหัส
ก่อนตำรวจจะพบศพเธอ
พ่อแม่เธอยังหวังว่าเธออาจยังมีชีวิตอยู่
ฉันจะบอกว่าถ้าใครจับมิลลี่ไป และคุมตัวเธอไว้
ได้โปรด โปรดคืนเธอมาให้เรา
ทำไมเป็นแบบนั้นน่ะหรือ คุณอาจถาม เอาละ ก็เพราะตามบันทึกการใช้โทรศัพท์
มิลลี่ได้ตรวจดูและลบวอยซ์เมลของเธอ
เรานั่งอยู่ชั้นล่างในโถงรับแขก แล้วฉันก็โทรเข้าโทรศัพท์เธอ
มันผ่านไปเข้าวอยซ์เมลของเธอ ฉันเลยได้ยินเสียงเธอ
แล้วฉันก็... มันเหมือน
"เธอฟังวอยซ์เมลของเธอ บ็อบ เธอยังมีชีวิตอยู่"
แล้วฉันก็... เป็นตอนนั้นแหละ จริงๆ นะคะ
ปรากฏว่าคนในบริษัทของรูเพิร์ต เมอร์ด็อค
ได้แฮ็กเข้าโทรศัพท์ของมิลลี่
ในความพยายามจะเป็นรายแรกที่เปิดเผย รายละเอียดของข่าวระดับชาตินี้
ผมคิดว่านี่คือจุดพลิกผัน เมื่อสาธารณชนเริ่มได้เห็นในที่สุด
และที่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด คือรู้สึก ว่ามันต่ำช้าและน่าขยะแขยงขนาดไหน
เจ้าวิธีที่หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ใช้น่ะ
นี่คือเด็กนักเรียนที่ถูกฆาตกรรม แล้วความคิดที่ว่า...
(คริส ไนท์ ศาสตราจารย์ด้านมานุษยวิทยา)
นักการเมืองอาวุโสสูงที่รวมกลุ่มเหนียวแน่นมาก กลุ่มหนึ่งมีความเชื่อมโยง
ใกล้ชิดสนิทสนมอย่างยิ่งกับทางตำรวจ
และกับเจ้าพ่อสื่อ รูเพิร์ต เมอร์ด็อค
ขณะที่ในช่วง 30 ปี นายกรัฐมนตรีอังกฤษ ผลัดกันเข้ามาและค่อนข้างแน่นอนว่าไป
คนที่ยังคงอยู่ตลอดในโลกของพวกเขา ก็คือรูเพิร์ต เมอร์ด็อค
มหาเศรษฐีเจ้าพ่อสื่อ...
เป็นปีๆ ที่คนดังและบุคคลอย่างมิลลี่
ถูกลอบเข้าถึงวอยซ์เมลที่พวกเขาคิดว่า ซ่อนอยู่และเป็นส่วนตัว
โดยน้ำมือบริษัทของรูเพิร์ต เมอร์ด็อค
โดยที่คนอย่างพ่อแม่ของมิลลี่เป็นฝ่ายเสียหาย
และต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งทศวรรษที่จะเปิดโปง การใช้งานข้อมูลที่เป็นส่วนตัวอย่างยิ่งนี้แบบผิดๆ
(หก เราอาจใช้ข้อมูลของคุณเพื่อป้องกัน เอ. การประท้วง)
(บี. การสื่อสารส่วนตัว ซี. การรายงานข่าว)
ความโปร่งใส ซึ่งยึดเหนี่ยวเราไว้ด้วยกัน และทำให้เราทุกคนมีเพื่อนจำนวนมาก
ที่เราไม่รู้จักมาก่อน แต่เพื่อนเหล่านี้ทุกคนที่เชื่อมโยงกัน...
(ผู้เป่านกหวีดกรณีเอกสารเพนตากอน)
...ทำให้ภาครัฐ...
มีความสามารถอันหาที่เปรียบไม่ได้โดยสิ้นเชิง ในประวัติมนุษยชาติ ที่จะรู้
ว่าเกิดอะไรขึ้นในกลุ่มพลเมือง ที่จะหาคำตอบว่าผู้คัดค้านเป็นใคร
รัฐบาลกำลังทำให้การเป่านกหวีดเตือน เป็นอาชญากรรม
(โทมัส เดรก ผู้เป่านกหวีดกรณีเอ็นเอสเอ)
พวกเขากำลังทำให้การไม่เห็นด้วย เป็นอาชญากรรม...
โดยเฉพาะเมื่อมันทำให้รัฐบาลขายหน้า
และเรียกร้องให้รัฐบาลรับผิดชอบ
แหล่งข้อมูลกำลังจะถูกค้นพบ และถ้าผู้เป่านกหวีดไม่สามารถ
ให้ข้อมูลนักข่าวได้อย่างปลอดภัยแบบนิรนาม เราในฐานะสังคม
ก็จะไม่รู้ว่าเมื่อไรที่สิทธิของเรา กำลังถูกละเมิดอย่างเงียบๆ
รัฐบาลโอบามาได้ยื่นฟ้องคดีอาญา
ต่อผู้เป่านกหวีดเปิดโปงรัฐบาล
มากกว่าประธานาธิบดีคนอื่นๆ ทุกคนรวมกัน
โดยมีความช่วยเหลือในการสอดแนมผู้สื่อข่าว
ท่านประธานาธิบดีปกป้องคณะรัฐบาลของเขา...
ด้วยหนทางเดียวที่เขารู้วิธี
ถ้าเราถอนรากถอนโคนคนที่ปล่อยเรื่องรั่วไม่ได้ พวกเขาจะต้องรับผลที่ทำเอาไว้
(เจ็ด เราอาจต้องเก็บรักษาข้อมูลคุณไว้)
ถ้าคุณมองจากมุมมองทางเทคนิค เทคโนโลยีการรักษาความเป็นส่วนตัว
ที่จริงแล้วกำลังนำหน้า เทคโนโลยีที่จะทำลายมันอยู่
ตัวอย่างเช่นการเข้ารหัส ซึ่งอาจรักษาความเป็นส่วนตัวของคุณได้
ก็กำลังนำหน้าการถอดรหัส
แต่ถ้าเรามีวิธีเก็บข้อมูลไว้ จนกว่ามันจะถูกถอดรหัสได้ล่ะ
ในไม่ช้าเจ้าหน้าที่ข่าวกรองสหรัฐฯ จะได้รับอนุญาตให้เก็บข้อมูล
ของพลเมืองสหรัฐฯ ไว้นานกว่าที่เคยมาก
ถึงแม้พลเมืองเหล่านั้นจะไม่มีความเชื่อมโยงใดๆ เท่าที่รู้กับการก่อการร้าย
ภายใต้กฎใหม่ รัฐบาลสามารถเก็บข้อมูล ที่รวบรวมมาไว้ได้ห้าปี
นั่นสูงขึ้นจากขอบเขตปัจจุบันคือหกเดือน
นายพลอเล็กซานเดอร์...
(ผู้อำนวยการเอ็นเอสเอถูกตั้งคำถาม)
ถ้าดิ๊ก เชนีย์ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี
และอยากควบคุมตัวและเอาน้ำรดหน้าทรมาน
ชาวอเมริกันทุกคนที่ส่งอีเมล์ล้อ เรื่องอุบัติเหตุการล่าสัตว์ที่ทุกคนรู้กันทั่วของเขา
สิ่งที่ผมอยากรู้ก็คือว่า เอ็นเอสเอมีความสามารถทางเทคโนโลยี...
ที่จะระบุตัวคนโจมตีเชสนีย์พวกนั้น...
โดยอาศัยเนื้อหาจากอีเมลของพวกเขาไหม
ในสหรัฐอเมริกา เราจะต้องผ่านกระบวนการ ของเอฟบีไอ ขอหมาย
เพื่อจะเอามันมาและยื่นมันให้ใครสักคน เพื่อให้ได้มันมาจริง...
- เรามีความสามารถที่จะทำแบบนั้นไหม - ไม่ใช่ในสหรัฐอเมริกา
มีคำถามใหม่เกี่ยวกับศูนย์สอดแนมมวลชน ของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ
ที่กำลังก่อสร้างอยู่ในทะเลทรายรัฐยูทาห์
เมื่อสร้างเสร็จ มันจะมีขนาดห้าเท่า ของอาคารรัฐสภาสหรัฐฯ
เอ็นเอสเอไม่ได้รับอนุญาต ให้สอดแนมชาวอเมริกัน
แต่ตอนนี้ผู้เป่านกหวีดรายหนึ่งได้ก้าวออกมา บอกว่าทางหน่วยงานกำลังทำมันอยู่ดี
หน่วยงานขนาดยักษ์นี้
ซึ่งเก็บรวบรวมข้อมูลปริมาณมหาศาล ทุกวันผ่านดาวเทียม
และการดักฟังโทรศัพท์มือถือ
และระบบเชื่อมโยงข้อมูลบนคอมพิวเตอร์คุณ ระบบเชื่อมอีเมลและอะไรแบบนั้น
จากนั้นก็ต้องเก็บมันไว้ที่ไหนสักแห่ง นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาสร้างบลัฟฟ์เดล
มันจะใช้เงินสองพันล้านดอลลาร์ มันกำลังสร้างอยู่ในบริเวณนี้
บนฐานทัพนอกเมืองซอลต์เลกซิตี้ในบลัฟฟ์เดล
อย่างที่ผมบอก พวกเขาถึงกับต้องขยาย ขอบเขตเมืองออกไป
จะได้ใส่มันลงในนั้นได้
และจุดประสงค์ทั้งหมดของที่นี่
มันคือศูนย์กลางของศูนย์รวมการดักฟัง ขนาดมหึมานี่
เครือข่ายนี้ที่ถูกสร้างขึ้นหลังเหตุการณ์ 9/11
ความเป็นจริงของเทคโนโลยีสารสนเทศ คือมันเดินหน้าไปแบบเอ็กซ์โพเนนเชียล
มีเพียงเทคโนโลยีสารสนเทศ
การเติบโตแบบเอ็กซ์โพเนนเชียล เริ่มต้นอย่างช้ามาก ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คุณคูณสองจำนวนเล็กๆ จิ๋วๆ แล้วปุบปับมันก็พุ่งขึ้นไป
แล้วเราก็ได้เห็นเรื่องนั้น กับกระบวนทัศน์แล้วกระบวนทัศน์เล่า
เช่นเครือข่ายสังคมในช่วงไม่นานมานี้
ในปี 1984 ข้อมูลเกินหนึ่งกิกะไบต์มานิดเดียว มีมูลค่า 85,000 ดอลลาร์
ภายในปี 2012 มันมีค่าประมาณห้าเซนต์
ในเมืองหนึ่งๆ มีกล้องราว 500,000 ตัว
ในปี 2012 ค่าใช้จ่ายในการบันทึกฟีด ความละเอียดสูงโดยถาวรคือ 300 ล้านดอลลาร์
ภายในปี 2020 ค่าใช้จ่ายที่คาดการณ์ จะต่ำกว่าสามล้าน
สหราชอาณาจักรเป็นหนึ่งในประเทศ ที่นำกล้องมาใช้
อย่างแพร่หลายที่สุดและรวดเร็วที่สุด
(หัวหน้า บก. นิตยสารไวร์ด)
เท่าที่ผ่านมา ประชาชนดูไม่มีปัญหากับมัน ถ้าพวกเขาไม่พอใจ เขาก็รู้ว่าต้องโทรหาใคร
มีกล้อง 2,000 ตัว และในไม่ช้าจะเป็น 3,000 ตัว
ทุกตัวส่งภาพเข้าไปในศูนย์ควบคุมนี้ ซึ่งตั้งอยู่ในสถานที่ลับ
แล้วฉันก็เรียกดูมันได้แบบเรียลไทม์
ทุกชั่วขณะที่กล้องจับภาพคนสวมเสื้อสีแดง
นี่คือรูปร่างและขนาด
ของหีบห่อที่ไม่มีใครดูแลซึงอาจเป็นวัตถุต้องสงสัย
สำนักงานตำรวจหลายแห่งวางแผนจะใช้ อุปกรณ์ใหม่ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกัน
ซึ่งสามารถสแกนหน้าคนได้
จากนั้นก็ตรวจสอบข้อมูลกับฐานข้อมูลอาชญากรรม
เมื่อเราทำสงครามอยู่ เมื่อเรากำลังปกป้องสังคมของเรา
จากคนที่อยากฆ่าพลเรือน...
เราต้องสามารถปกป้องสิ่งที่เราทำอยู่ได้
เราต้องปกป้องวิถีชีวิตของเราได้
แล้วเราก็ต้องเอาอำนาจเหล่านี้ใส่มือใครสักคน
ตามที่สถาบันบรูคกิงส์รายงาน การจับตามองอย่างกว้างขวางแบบนี้
จะทำให้เกิดสิ่งที่เทียบได้กับไทม์แมชีน
เปิดโอกาสให้รัฐบาลอำนาจนิยม ทำการสอดแนมย้อนหลังได้
ตัวอย่างเช่นถ้าผู้ประท้วงที่ต่อต้านระบอบสักคน
ถูกจับกุมโดยที่หน่วยงานด้านความปลอดภัย ไม่เคยรู้จักมาก่อน
ก็เป็นไปได้ที่จะย้อนเวลาไป
เพื่อเพ่งเล็งบทสนทนาทางโทรศัพท์ การเดินทางทางรถยนต์ของผู้ประท้วงรายนั้น
รวมถึงคนที่เขาหรือเธอได้พบในช่วงหลายเดือน หรืออาจหลายปีก่อนถูกจับกุม
รัฐบาลกำลังใช้การมีอยู่ของข้อตกลงการใช้งาน
มาสร้างความชอบธรรมให้สภาวะรัฐสอดแนม ที่เราอาศัยอยู่ในปัจจุบัน
ข้อความเป็นสิ่งที่ใช้ได้อย่างอิสระ และที่สำคัญที่สุด ถูกเข้ารหัส
ทำให้ตำรวจเข้าไปในนั้น เพื่อถอดรหัสสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้จริงๆ
นั่นจึงทำให้เกิดเสียงเรียกร้อง ให้ปิดเครือข่ายทั้งหมดลง
เป็นเรื่องง่ายที่จะหาความชอบธรรม ในการใช้เทคโนโลยีเหล่านี้หยุดการจลาจล
แต่เราไม่ควรกังวลหรือ เมื่อรัฐบาลอ่านอีเมลของเราได้
อ่านข้อความ ฟังโทรศัพท์ ดูประวัติการค้นหา
เพื่อแกะรอยการเคลื่อนไหวของเรา และจำกัดเสรีภาพในการพูดของเรา
เด็กเกรดเจ็ดคนนั้น ได้ก่ออาชญากรรมอะไรจริงๆ หรือ
การมีซอมบี้ที่งานเสกสมรส นั้นเลวร้ายมากจริงๆ หรือ
แล้วพ่อแม่ของมิลลี่ล่ะ
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเทคโนโลยีเหล่านี้ ถูกใช้จับตาดูผู้ทำการประท้วงอย่างสงบ
อย่างทุกคนที่วอลล์สตรีทหรือพวกทีปาร์ตี้
จะเกิดอะไรขึ้นถ้ารัฐบาลไม่ชอบให้มีการตั้งเต็นท์
ถึงจะมีคำถามทั้งหมดนี่ มันก็เริ่มดูเหมือนกับว่า แล้วไง
แล้วไงถ้ารัฐบาลเก็บข้อมูลทั้งหมดนี้มาได้
อาจจะดีก็ได้ถ้าพวกเขารักษาความสงบได้ ตอนที่การจลาจลเกิดขึ้น
แล้วอีกอย่าง บางทีมันก็อาจสายเกินไปแล้ว
(แปด ส่วนแก้ไขเพิ่มเติมของข้อตกลงนี้)
คุณว่าความเป็นส่วนตัวตายไปแล้วหรือเปล่า
(แบร์เร็ต บราวน์ โฆษกอย่างไม่เป็นทางการ ของกลุ่มแฮ็กติวิสต์แอนอนีมัส)
มันกำลังจะตายแน่ๆ
ไม่ว่ามันจะ...
สำหรับการที่ความเป็นส่วนตัวจะ...
ความเป็นส่วนตัวจะยังตายต่อไป เว้นแต่ จะมีการเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานจริงๆ ใน...
กลไกการตัดสินใจเรื่องนั้น ซึ่งผมหมายถึง...
ผมหมายถึงการตอบสนองที่ได้ผลจริงๆ อย่างเดียวคือการจับตาดูและเปลี่ยนพฤติกรรม
เปลี่ยนแนวโน้มของอุตสาหกรรมข่าวกรอง และหน่วยงานรักษากฎหมาย
และกระทั่งบริษัท
และนั่นก็มีความเป็นไปได้น้อยมากๆ
ฉันไม่รู้แน่ว่า "เรา" คือใคร แต่ฉันนึกตำหนิเรามาก
(เชอร์รี่ เทอร์เคิล ศาสตราจารย์สังคมศึกษา)
ฉันคิดว่านี่เป็นเรื่องที่เราอนุญาต ให้ตัวเองหลงใหลได้ปลื้ม
เราอยากให้เทคโนโลยีนี้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ
แล้วเราก็ไม่อยากให้อะไรมาทำให้งานกร่อย
แล้วเราก็ตื่นขึ้นมาพบ ข้อกังวลเรื่องความเป็นส่วนตัว...
ในมุมมองของฉัน มันสายไปอย่างน้อยสี่ปีแล้ว
- งั้นความเป็นส่วนตัวตายแล้วหรือ - ครับ ไม่ต้องสงสัย
ไม่ต้องสงสัยเลย ใช่ มันตายแล้ว
เป็นเรื่องปลอดภัยที่จะทำอะไรๆ บนสมมุติฐานว่าไม่มีอะไรเป็นส่วนตัว
อะไรก็ตามที่ถูกทำเป็นดิจิทัลล้วนไม่เป็นส่วนตัว
และนั่น... ก็น่ากลัว
เมื่อเจ้านี่ลดขนาดลงเท่าเซลล์เม็ดเลือด
แล้วผมก็ส่งมันเข้าสู่สมองและร่างกายของผม ผ่านทางกระแสเลือดได้
นี่จะกลายเป็นสิ่งที่แพร่หลายพอดู แล้วมันก็จะเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนของเราจริงๆ
แล้วคนก็พูดกันว่าเอาละ โอเค นั่นจะเป็นขีดจำกัดที่แท้จริง
ที่จะต้องก้าวข้ามไป แต่ผมไม่คิดแบบนั้น มันเป็นความต่อเนื่องอย่างลื่นไหลมากนับจาก...
รู้มั้ย ตอนที่ผมเป็นนักศึกษาน่ะ
ผมต้องขี่จักรยานไปใช้คอมพิวเตอร์
การมีมันในกระเป๋า การมีมันในตัวผมเอง
มันเป็นที่ที่สะดวกที่จะเก็บไว้นะ แบบนั้นผมจะไม่ทำมันหาย
แต่ว่ากันว่าถ้าเราเอากบใส่หม้อที่มีน้ำ แล้วค่อยๆเพิ่มความร้อนขึ้นช้าๆ
กบจะตายไปเฉยๆ เพราะมันไม่รู้สึกว่าน้ำกำลังเดือด
แล้วผมก็คิดว่า...
ผมว่ามันก็เหมือนเรื่องอื่นๆ ทุกเรื่องนะ เราเลือกเข้าไปเอง ทีละเซนติเมตร
แล้วในไม่ช้า เราก็จะเดินไปตามทางนั้นไกลพอดู
เรามองไปข้างหลัง แล้วก็นึกสงสัยว่า เรามาอยู่ตรงที่ที่อยู่ได้ยังไง
ผมว่านั่นเป็นเรื่องจริง
มันอยู่เหนือการควบคุมโดยสิ้นเชิง คือว่ามัน...
(ออนดี้ ทิโมเนอร์ ผู้ทำสารคดี "วีลิฟอินพับลิค")
มันไม่มีขีดจำกัด รู้มั้ย พวกเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเราในตอนนี้
เลือกใครสักคนที่ดูแลเรื่องกฎหมายมา
ทำกับบัญชีอีเมลของเขาแบบที่ พลเมืองอเมริกันโดน
นั่นจะเป็นเรื่องส่วนตัว พวกเขาจะใส่ใจมัน
สถาบันที่ทรงอำนาจทั้งหมดนี่...
(โฆษกอย่างไม่เป็นทางการ ของกลุ่มแฮกติวิสต์แอนอนีมัส)
พวกเขาไม่ถูกล่วงละเมิดความเป็นส่วนตัว แบบเดียวกับพวกเราที่เหลือ
เอริค ชมิดท์ ซีอีโอกูเกิล เคยพูดว่า...
ถ้าคุณมีอะไรที่ไม่อยากให้ใครรู้
คุณอาจไม่ควรทำมันแต่แรก
จากนั้นเขาก็โกรธมาก
เมื่อซีเน็ตซึ่งมีซีบีเอสเป็นเจ้าของ ตีพิมพ์ภาพบ้านเขา
(บ้านของเอริค ชมิดท์ ประธานบริหารกูเกิล)
เมื่อคุณถามกูเกิลเรื่อง "อย่าแกะรอย" พวกเขาอ้างว่า "เราต้องทำความเข้าใจ
ว่าจะให้นิยามเรื่องนั้นยังไง ก่อนเราจะนำเทคโนโลยีใดๆ มาใช้ได้"
อย่าแกะรอยมันง่ายมาก มันแปลว่าเราไม่ต้องการถูกแกะรอย
เหตุผลเดียวที่กูเกิลไม่เข้าใจมัน
เป็นเพราะกูเกิลไม่อยากนำมันมาใช้
(ข้อความแชทไอเอ็ม กับมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก)
(ซัค: ใช่ ถ้านายอยากได้ข้อมูล เกี่ยวกับใครที่ฮาร์วาร์ด ก็ขอมาได้เลย)
(ซัค: ฉันมีอีเมลกว่า 4,000 อัน รูปภาพ ที่อยู่ เอสเอ็นเอส)
(ซัค: คนใส่มันเข้ามา ฉันไม่รู้ว่าทำไม)
(ซัค: พวกเขา "ไว้ใจฉัน" ไอ้พวกงั่งเอ๊ย)
เว้นแต่จะมีใครเข้ามาแล้วทำให้มัน...
(แบร์เร็ต บราวน์ โฆษกกลุ่มแฮ็กติวิสต์แอนอนีมัส)
...ไม่สมเหตุสมผลในทางปฏิบัติอีกต่อไป ที่พวกเขาจะทำเรื่องแบบนั้น
ถ้าซีอีโอของบริษัทต่างๆ ถูกกดดัน
พวกเขาจะทำมัน
(เก้า การยกเลิก)
(ที่อยู่ของมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก)
ฟ้าสางละ
ตอนนี้เรากำลังผ่านสำนักงานเฟซบุ๊กไป
ไม่รู้จริงๆ ว่าจะคาดหมายอะไร
(คัลเลน โฮแบ็ค ผู้กำกับ "เทิร์มแอนด์คอนดิชั่นเมย์แอพพลาย")
เรายังไม่ได้กินอาหารเช้า
ซัคเคอร์เบิร์ก
(บ้านมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก)
เขาจะรู้ว่าผมเช็กอินที่นี่เหมือนกัน ซึ่งนั่นก็ดี
เขารู้ว่าผมอยู่ข้างบ้านเขานี่เลย
ดูสิ เรามี... นี่คือสิ่งที่มาร์คกล่าวไว้แบบคำต่อคำ
"การมีตัวตนสองตัวตน เป็นตัวอย่างของการขาดความซื่อสัตย์"
ขาดความซื่อสัตย์
เพิ่งมีคนเคาะปลุกที่ประตูบ้านเขา เพราะงั้นมันก็เป็นไปได้มาก
ที่เราอาจได้เห็นมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์กวันนี้
คือนายอาจพูดไม่ผิดก็ได้นะ เขาอาจมี...
อาจมีอุโมงค์จริงๆ ก็ได้
มีความเคลื่อนไหวบางอย่างแน่ๆ ในสนาม
ใช่หมามั้ย
- ไปกันเถอะ - ซูมหน่อย
(กล้องสอดแนมติดแว่นตา)
คุณซัคเคอร์เบิร์กครับ
นี่ ผมทำสารคดีอยู่ ถ่ายวีล็อกอยู่นิดหน่อย
ผมสงสัยว่าผมขอถามอะไรสักสองสามคำได้มั้ย
ไม่
- ขอโทษนะ - จริงเหรอครับ
ผมถามได้มั้ยว่าคุณยังคิดว่า ความเป็นส่วนตัวตายแล้วหรือเปล่า
ความคิดที่แท้จริงของคุณคืออะไร ในเรื่องความเป็นส่วนตัว
- พวกคุณถ่ายอยู่หรือเปล่า - ถ่ายครับ
ช่วยไม่ทำงั้นได้มั้ย
- ผมหยุดได้ครับ - ก็ได้
มาร์ค ซัคเคอร์เบิร์กขอให้ผมอย่าถ่ายเขา
เราเลยปิดกล้องหลัก
แต่เนื่องจากมาร์คดูไม่เดือดร้อนอะไร กับการเก็บข้อมูลเราไว้
หลังจากเราคิดว่ามันลบไปแล้ว...
เรื่องนี้ก็ดูยุติธรรมดี
- คุณช่วยหยุดได้มั้ย - ผมหยุดได้ครับ
เอาละ ผมไปที่เคาน์เตอร์บริษัทคุณ แล้วขอนัดสัมภาษณ์ได้มั้ยครับ
ได้สิ เรามีแผนกที่คุณคุยเรื่องนั้นได้
ผมเคยพยายามยื่นเรื่องไปสองสามหน แต่ไม่เคยมีใครติดต่อกลับมา
มีความแตกต่างสำคัญอยู่ตรงนี้
มาร์คผ่อนคลายขึ้น หลังจากเขาคิดว่าเราหยุดถ่ายแล้ว
แล้วคุณเห็นนั่นไหม ตรงนั้นน่ะ
นั่นคือรอยยิ้ม
มาร์ค ซัคเคอร์เบิร์กยิ้มให้ผม
แล้วรู้ไหมว่าทำไม
เพราะเขาคิดว่าผมหยุดถ่ายแล้ว และเขาก็โล่งใจ
ลองนึกภาพสิว่าจะเป็นเรื่องโล่งใจขนาดไหน ถ้าบริษัทพวกนี้ทุกบริษัท
และรัฐบาลหยุดบันทึกทุกอย่างที่เราทำ
ถ้าหากเราขออะไรเรียบง่าย จากพวกเขาได้สักอย่าง
สิ่งที่มาร์ค ซััคเคอร์เบิร์กรู้ว่าจะขอยังไง
"ช่วยไม่ทำงั้นได้มั้ย"
ช่วยไม่บันทึกการกระทำของเรา จับตาดูเรา และแบ่งปันข้อมูลของเราให้ใคร
ยกเว้นเราจะขอก่อน
เราต้องการข้อตกลงและเงื่อนไขการใช้งาน ที่มีเหตุผล
และเราต้องการนโยบายความเป็นส่วนตัว
ที่ส่งเสริมหลักการพื้นฐานที่สุด ในระบอบประชาธิปไตยของเรา
แทนที่จะพรากมันไป
หรืออย่างที่วุฒิสมาชิกหนุ่มคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ ก่อนเขาจะได้เป็นประธานาธิบดี
เราต้องการหนทางเดินหน้าเพื่อให้แน่ใจว่า เราจะหยุดผู้ก่อการร้ายได้
ขณะที่ยังปกป้องความเป็นส่วนตัวและเสรีภาพ ของชาวอเมริกันผู้บริสุทธิ์
เราต้องหาทางมอบอำนาจ ที่ประธานาธิบดีต้องการให้แก่เขา
เพื่อปกป้องเรา พร้อมกับจัดการให้แน่ใจว่า เขาจะไม่ใช้อำนาจนั้นในทางที่ผิด
และหลักการง่ายๆ นั้น ที่ว่าต้องมีคนคอยเฝ้าดูผู้เฝ้าดู
ไม่ว่าจะเป็นในประเด็นของ...
เสรีภาพของสื่อ หรือเป็นประเด็น การดักฟังโดยไม่มีหมายศาล
หลักการง่ายๆ นั้นก็เป็นหลักที่เราไม่อาจสละได้ และเราก็ไม่จำเป็นต้องสละ
เอาละ ท่านประธานาธิบดี เราเฝ้าดูอยู่
และผมก็เดาว่าเราต้องถามคำถามง่ายๆ ข้อหนึ่งกับตัวเอง
(ยอมรับ)
เรายอมรับไหม
(จนถึงวันนี้ ไม่มีกฎหมายสหรัฐฯ ฉบับไหน รับมือกับนโยบาย)
(ที่อนุญาตให้หน่วยงานรัฐและบริษัทต่างๆ ใช้ข้อมูลส่วนตัวในทางที่ผิด)
(พฤศจิกายน 2012)
ผู้อำนวยการซีไอเอของอเมริกา ได้รับบทเรียนเรื่องความเป็นส่วนตัว
วอชิงตันติดกับอยู่ในสถานการณ์ สายลับปะทะสายลับของตัวเอง
กลวิธีที่ครั้งหนึ่งทีมรวบรวมข่าวกรอง ชั้นแนวหน้าที่ซีไอเอเคยใช้
ตรวจดูไอพีแอดเดรส อีเมล และดรอปบ็อกซ์ปลอมอย่างละเอียด
ตอนนี้ได้ถูกนำมาย้อนเล่นงาน เจ้าหน้าที่สูงสุดของวงการข่าวกรอง
(อีเมลส่วนตัวของผู้อำนวยการซีไอเอ ถูกเอฟบีไอตรวจค้น)
เอฟบีไอได้ค้นพบหลักฐาน
เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเพเทรอัส และผู้เขียนชีวประวัติเขา พอลล่า บรอดเวลล์
ใช่แล้ว เพเทรอัสมีความสัมพันธ์ กับผู้เขียนหนังสือชีวประวัติเขา "ออล อิน"
(อีเมลเหล่านี้ถูกเข้าถึงโดยไม่มีหมายศาล)
เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับอาชญากรรม เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของชาติ
นี่ไม่ใช่ภัยคุกคามต่อเดวิด เพเทรอัส ในฐานะบุคคล
หรือต่อนายพลเพเทรอัส ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลาง
นั่นไม่ใช่คำพูดของผมนะ นั่นเป็นคำพูดของเอฟบีไอ
(สายลับสูงสุดของอเมริกา จึงต้องออกจากงาน...)
(เพราะเขาไม่เข้าใจว่า ที่จริงระบบพวกนี้ทำงานยังไง)
แต่แทนที่จะส่งอีเมลพวกนั้นไปจริงๆ ในหลายกรณี
พวกเขาเขียนมันเป็นฉบับร่าง ในบัญชีจีเมลที่พวกเขาเข้าได้ทั้งคู่
และแบบนั้น ทั้งสองคนก็ล็อกอินเข้าไปได้ และดูโฟลเดอร์แบบร่าง
โดยไม่ต้องกดส่งจริงๆ
เป็นเรื่องขายหน้ามากสำหรับรัฐบาลโอบามา
และสำหรับผู้บริหาร ฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติของมัน
(เป็นครั้งหนึ่งที่ดูเหมือน ความเป็นส่วนตัวจะเป็นประเด็นปัญหา...)
(ซึ่งพรรคการเมืองทุกพรรคอาจเห็นพ้อง)
มันน่าหนักใจเพราะมีกฎหมาย ที่เอฟบีไอต้องทำตามอยู่
แล้วเขาก็มีสิทธิที่จะได้รับการปกป้อง
จากการสืบสวนโดยไม่มีหมาย ไม่มีเหตุผลเพียงพอโดยเอฟบีไอหรือใครก็ตาม
ผู้คนไม่รู้จริงๆ หรอกว่าพวกเขา ถูกจับตามองยังไง แล้วก็คิดว่าถ้ามันได้ผล
ถ้าเราหยุดไม่ให้เหตุแบบ 9/11 เกิดอีกรอบได้ งั้นมันก็จะ "คุ้ม"
(นับจากภาพยนตร์นี้ถ่ายทำจบ)
(ผู้เป่านกหวีดรายหนึ่งได้เผยรายละเอียด เกี่ยวกับเอ็นเอสเอมากขึ้น)
(รวมถึงเรื่องโครงการที่เรียกว่าปริซึม)
(เรื่องนี้เปิดโปงว่าเฟซบุ๊ก กูเกิล และบริษัทเทคโนโลยีอื่นๆ อีกเจ็ดบริษัท)
(อนุญาตให้เอ็นเอสเอเข้าระบบของพวกเขา)
เรื่องที่ผมกลัวที่สุดเกี่ยวกับผลลัพธ์...
(เอ็ดเวิร์ด สโนว์เดน ผู้เป่านกหวีดกรณีโครงการปรึซึม)
...ที่จะเกิดในอเมริกาจากการเปิดเผย เรื่องเหล่านี้ ก็คือจะไม่มีอะไรเปลี่ยน
(มาทำให้เรื่องนี้อยู่ใต้การควบคุม ก่อนมันจะสายเกินไปเถอะ: แทร็คออฟ.ยูเอส)
คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร